Showing posts with label emanthoughts. Show all posts
Showing posts with label emanthoughts. Show all posts

Tuesday, June 8, 2021

Losing a Cellphone or Losing A Person?

Duty na ako.

Nakatayo ako sa pagitan ng tatlong pasyenteng may COCVID19. Nagbabantay. Tumutulong kung paano maiibsan ang hirap nila sa paghinga. Napapaisip ako. Ano ang mahalaga? Mawalan ng bagay na pinapahalagahan mo o buhay na mahalaga sa mga tao? 

Nakakaiyak ang sitwasyon. Wala akong magawa para mawala ang hapo nila. Para silang mga isda na tinanggal sa tubig na naghahabol ng hininga. May pagkakataon na nangingitim ang daliri sa paghabol ng mga hinga. Parang hindi sumasapat ang oxygen na binibigay ko sa kanila. Kulang talaga. 

Nasa pagitan nila akong tatlo. Nasa pagitan ako ng buhay at kamatayan. Nasa pagitan ako ng pandemya. Ito ang tunay na giyera. Paano malalabanan ang virus na ito? Nasa gitna nila ako. 

Ano ang mahalaga, bagay na nawala sayo? O buhay na maaaring mawala sa harapan mo? 

Bagay lang yun. Pwede palitan. Memories lang yun pwede maalala yun. Nakakalungkot maalala ang mga larawan na nakalagay doon. Lahat, wala na ang kahapon. Ang mga lugar na pinuntahan namin, ang mga ngiti, ang mga kilig na nakakunan ng cellphone na yun. Wala na. Wala na siya. Nilamon na ng dagat. Wala na akong cellphone. Gamit lang yun. Mapapalitan. 

Sa paniniwala ni Eman. Kapag wala na. Wala na. Hindi na aasa na babalik pa. Lahat ng lumilisan ay nawawala. Hindi na makakabalik at hindi na babalik. Moving forward. Moving on. Tanggapin ang katotohanan at lumakad palayo sa nakaraan. Tapos na. Tapos na ang kahapon. 

Umalis ka na. Lumayo ka na. Lisanin mo na ang kahapon. 

Sunday, May 30, 2021

Four days of Night Duty

 Mahirap maghabol. 

Pero kailangan ko, dahil sayang naman ang duty ko kung mababawasan lang din naman ako ng sweldo. Kailangan kong pumasok ng apat na araw na may labindalawang oras na duty. Sa kadahilanan na kami ay pansamantalang pinalitan sa aming duty sa COVID ward at pinapakuha na ang mga extra off namin. Kapag may positive kasi sa loob ng ward, dun kami nagsstay. Walang uwian.

Unang gabi. Duty ako. Tumulong ako sa mga pasyente. Pang pm shift si Madam. Nagkatagpo na naman kami pero mas civil naman ngayon. Hinga ng malalim. Hawak sa dibdib. Alam ko naman na hindi malilimutan ang nakaraan pero kailangang iwasan muna sa kasalukuyan. Medyo nag-aadjust pa ako sa mga tao even though matagal naman ako dito pero may mga bagong staff na kasi at nakaadjust na sila sa isat-isa. Sa dami namin na duty, nagtry na ako gumawa ng slides ko para sa TFN pero wala rin naman ako nagawa. Nanood lang ako ng netflix. Tama ba yun?

Ikalawang gabi.  Sa medical pa rin ako. Apat pa rin ang pasyente. May pasyente ako na may cancer. Parang ito lang ang una kong pagkakataon na makahawak ng cancer patient. Iritable daw nung unang gabi na pumasok ako. Sinubukan ko kausapin habang nagbibigay ako ng gamot. Okay naman siya kausap. Responding, nagpapasalamat sa mga gamot na binibigay ko. Then night shift pala si Madam. Okay din naman. Makwento si Madam, tungkol sa duty at sa mga nangyayari sa ospital. Pero medyo inaantok na talaga ako. Hoping na umakyat na siya para makaidlip na kami. At sinubukan ko na naman na  gumawa ng slide pero wala pa rin ako nagawa. 

Ikatlong gabi. Nalaman ni Mam Vie na naghahabol lang ako ng duty during nagwawalking kami. Kaya sinabi nya sa mga supervisor na ako na lang magsupervisor. Alas diyes, ako na ang supervisor pero bago pa sa akin ilipat ang korona marami pang inayos si Sir Gerry regarding sa mga concern ng taga ER. Nagrisk assessment kasi ang tatlong utility nila. Walang utility ang ER. Kaya tinawagan ni Sir Gerry ang head ng mga utility pati ang chief nurse na din. Waiting ako na maresolve ang mga concerns. Then endorsement niya sa akin na may DNR/DNI sa NICU. Ang concern niya ay kapag may pinasok na manganganak at need ng baby ang transition ward ng pedia, kukulangin ang stafff na maghahandle na pasyente. After ng endorsement nag rounds na ako. Kakwnetuha ko si Arcelie. May nagpositive na utility. Naku. Kalahating kaba. Iniisip niya kung nakasalamuha ba niya yung utility na nagpositive. And it turns out. Nakasalamuha niya pero matagal na. Bumalik na ako sa nursing office. Nagset-up ako ng computer ko para sa assignment ko. Then dumalaw ako sa pa NICU, wala na si baby, yung DNR/DNI. Tinawagan ko si Mam Vie at the middle of the night. Wala pa kasi ang mga kamag-anak niya pero natawagan na ng social service nung umaga pa. Kailangan na ding dalhin ng morgue ang bangkay. Naisip ko, ang dami namang aayusin. Bumaba ako sa guard para ipaalam ang sitwasyon. Sila na ang magbabantay sa bangkay. Pagkaakyat ko ay inantok na ako. Sinubukan ko nang maidlip. Sana wala ng tawag. Biglang nag ring ang telepono. Isang beses. Nagising ako. Tinignan ko ang orasan. Eksakto. Alas tres ng umaga. Tama ba ito? Mag-isa lang ako sa nursing office. Wala namang tawag sa hotline o kaya text kaya umidlip ulit ako. Pagkagising ko ay alas sais na, ngunit wala pa ang survisor na kapalitan ko. Nagpapalit pala ng oras. Vaccination day kasi. Iniwan ko na lang sa OPD ang logbook at tinawagan ko na lang siya.

Ikaapat na gabi. Ang bubuo sa aking duty. Pagkatapos nito ay magpapaanod na ako sa dagat. Magrerecharge para sa mahabang duty sa COVID ward. Sana hindi ako supervisor. At hindi nga. Ikatlong gabi pa lang ay nag-aaya na ako ay papuntahin sa isla. Gusto ko rin naman sumama pero duty call. Nandoon na sila. Yung mga doctor. Kasama siya. Matagal kaming walang chat. Hindi din ako nagchachat. Ewan ko. Parang di ko alam kung nakakagulo na lang ako. Tumulong ako sa duty pero mas gusto niya na hands on siya. Kaya umidlip na lang ako. Pang apat ko na gabi na duty. Ginising na ako nung alas singko bente na. 

Babalik na naman ako sa isla. 

Saturday, May 22, 2021

Nakasama Ko ang mga Kaibigan Niya

Kami ay nagdesisyon na babalik kami ng isla.

Si doktora, ako at siya. 

Pagkauwi ko sa bahay ay nagmadali na ako na pumunta ng Palawan Pawnshop para magpadala kay mommy ng allowance. Manghihiram sana ako ng bike kay Amore pero dahil nga umulan at basa ang bike, pinahiram niya ako ng motor niya. Si Amore ay nagluluto ng carbonara at nagpasabay na din ng tinapay afetr ko magpadala kay mommy. Medyo matagal ang pila doon kaya parang di na din ako sigurado sa oras kung makakasabay ba ako.

Binalik ko na ang motor kay Amore. Nagsasalin na siya ng pasta sa sauce. Nagchat na Siya sa akin kung nasaan na ako. May lakad nga pala. Tinawagan ko siya. May nakasave naman pala ako ng number nya. Mas madali na kausapin siya sa number niya kaysa gumamit pa ako ng messenger. Sa bahay na nila kami magkikita-kita. Isasama niya ang dalawa niyang kaibigan.Magbabaon ako ng carbonara.

Nagmadali na ako mag-empake. Malapit na ang oras na kami ay aalis. Sumakay na ako ng tricycle at bumaba sa palengke. Nandoon na rin si doktora. Namimili siya ng kakainin namin sa isla. Limang araw ang usapan namin. Mahaba-haba din na araw yun. Marami rin kaming napamili. Medyo mabigat ang mga dalahin kaya pinalagay muna namin sa bahay Niya. Nandun na yung dalawa niyang kaibigan. Marami nang pinamili sa lamesa Nila. Dumudungaw ang aso niya sa akin at medyo hindi ako komportable kasi malaki at malakas ang tahol. Sinabi niya sa akin na maliit lang ang bangka. Nagtanong din siya kung natatakot ba ako. Mas natatakot ako sa aso niya. Gusto ko sana maglagi doon sa loob ng bahay nila kaya lang kailangan kong samahan si doktora na mamili. Pagkabalik namin sa bahay nila ay dumating na daw ang bangka. Naalala ko, wala pala akong towel na dala. Pinahiram niya ako ng face towel. Mabango. 

Maliit lang ang bangka na sasakyan namin. Kulay pula. Nung oras na iyon ay may bibilhin pa ang bangkero kaya naghintay pa kami sa kaniya. Kasabay nun ay may pasyente na positibo na binababa sa kabilang tambakan.Nagtago ako pati si doktora. Baka mapansin kami ng aming mga kaempleyado at ma issue na aalis ng town proper. Hanggang sa sila na may pasyente ay nakaalis sakay ng ambulansiya kami naman din ay bumaba na sa bangka, nilagay ang mga gamit at naglayag palayo. Kasama ko na ang mga kaibigan niya.

Nasa bandang harapan ako, pangalawa. Maganda ang panahon. Banayad ang dagat. Walang hangin. Kalmada. Derecho ang biyahe. Kakwentuhan ko ang kaibigan niya. Si Jimi. Si Jimi ay malambot. Babad sa downy. Matagal ko na siyang kakilala, nakasama ko rin kasi ang pinsan niya na si kuya Jonathan nung college. Parte si kuya Jonathan ng team sa teamwork. Simula ng umalis kami sa town proper, nagkekwentuhan na kami hanggang na tumigil ang makina sa pag-andar sa gitna ng dagat. Kinukwento niya yung mga encounter namin before sa mga sayawan sa destino. At kami ay nakarating na ulit sa isla ng Bayaca. 

Nakatayo pa rin ang mga tent na ginamit namin kahapon. Nagsabi si kuya Rex na sa taas, sa kwarto na lang niya kami matulog ni doktora. Pinahanda na rin  niya ang isang kwarto para sa kanilang tatlo. Nagluto ng hapunan at kami ay kumain na. Nagbukas ng bote ng alak at kami ay nagkwentuhan ng mga kaibigan niya. Nagpaanod sa alak at mga kwentuhan. Kasama ko na ang mga kaibigan niya. Medyo kinakabahan ako kasi pakiramdam ko para akong estranghero na kasama nila. Paano kaya kung malaman nila na gusto ko yung kaibigan nila. Paano kaya kung makita nila na kinikilig ako sa kanya. Paano ko maitatago ang nararamdaman ko sa nandiyan sila. Medyo challenging ang mangyayari. Inantok na ako.

Umakayat na ako sa taas at gising pa si doktora at kuya Rex. Sila ay nagkekwentuhan. Nasa gitnang kama nila ako. Medyo sumabay ako sa kwnwtuhan nila pero nagpaalam na ako matulog. Sabi ko, orlogs na ako. At kami ay natulog na sa kawalan. 


Monday, May 17, 2021

My Five Days Quarantine

     Pagkatapos ng meeting namin, tinawagan na namin yung guard para masundo na ang aming team sa COVID ward. Hinatid kami sa Loyola College of Culion. Pagkarating namin sa LCC, hindi pa namin alam kung saang kwarto kami papasok. Sinubukan lang namin na pihitin yung pintuan at ito ay bukas, pagkapasok namin ay kusina na agad. May dalawang kwarto. Sinubukan namin buksan ang pinto sa gawin kanan pero ito ay nakalock. Ang kwarto namin ay sa kaliwa. May maliit na aircon doon at malaking banyo. Kami ay nasa laboratory room ng LCC. 

    Kung susumahin lahat ng araw  na magsstay kami sa LCC, nasa anim na araw. Unang gabi namin doon ay adjustment na naman. Labas ng mga gamit sa banyo, mga charger, mga pagkain. Ikot ikot sa paligid para maorient, so far okay naman, may tubig. 

    Anim na araw at limang gabi. 

    Napagusapan namin ni Mara yung tungkol sa pasyente namin na nagmental breakdown. Nagmessage kasi ang COVID ward na humingi siya ng pasenya at pasasalamat na rin dahil sa pag-alaga sa kanya. Pasenya kasi pakiramdam niya ang lahat ng pagod ay dama na niya at bilis ng mga pangyayari. Tinanong ko si Mara kung paano siya nakikipag-usap sa mga pasyente niya,  kasi ako kapag pasok ako, magtatanong lang kung ano nararamdaman, magbibigay ng gamot, kukuha ng vital signs at aalis na. Hindi ko hinahayaan magtagal sa pasyente kasi natatakot din naman ako mahawa. At ayun nga ang sabi niya, minsan umuupo pa siya sa tabi ng pasyente at huwag daw kakalimutan ang touch, paghawak,paghipo o pagtapik sa pasyente, nakakatulong. Baka nakalimutan ko na iyon kasi dahil sa pagmamadali na matapos ang lahat ng trabaho. Salamat sa pagpapaalala. Napag-usapan din namin si plus one, baka daw icouncil nya din. Sabi ko huwag niyang gawin iyon. Nabanggit nya na baka nalilito pa lang siya sa sexuality nya dahil bata pa siya, kasi okay naman siya na sumama sa akin. Nakwento ko na din na magkasama kami sa Coron for like everyday of that certain week. Nasabi ko nga na what will be the next, hanggang ganun na lang ba? nasa getting to know pa rin nga. Hay naku. Daming kwestyon sa isip na walang kalakasang loob na itanong kay plus one. Walang label. 

    Nakagawa na kami ng kwento sa aming lahat. Kami ay ang fours sisters without a wedding. Si Mara si Teddy, ako si Bobby, pinili ko daw yung pinakamaganda, si Bea, Bea Bunda. Si ate Fatima si Gabby at si ate Lalang si Alex. Napagkatuwaan din namin ang mga pangalan namin na dapat ay full name ang gagamitin lagi at hindi nickname. Mara Megan, Maria Fatima, Perla at Manuel III. All of the things para mairaos ang araw. Tumatawag din ako kay Mommy kasi start na naman ng lockdown nila at surge nila sa Coron. Tuwing hapon nanan ay nagpapapawis naman ako dahil ako ay lumaki na naman. 

     Panghuling araw ay na swab kami. Tinusok kami sa bibig at sa dalawang butas ng ilong. Naluha talaga ako. Para akong maiiyak. Salamat na lang talaga at kami ay negatibo. Nakauwi na rin sa mga kanya-kanyang tahanan. At ako naman ay hindi pa makakauwi ng Coron.