Showing posts with label diary. Show all posts
Showing posts with label diary. Show all posts

Sunday, June 20, 2021

I was Scolded for being a Zombie.

 

Zombie. No brains. Yan ang tawag ko sa sarili ko kapag puyat ako at kulang sa tulog. Hindi nagfufunction ng maayos ang utak ko at parang luatang ako sa mga pangyayari at mga kaganapan.  Walang self-direction, hindi ko alam kung ano na ang gagawin unless may magpaalala at magsabi sa akin kung saan na ako patutungo.

24hours duty. Magsisimula ng alas sais ng hapon at matatapos ng alas sais ng hapon, kinabukasan. Matindi ang labanan ngayon duty na ito. Ang daming positibo. Walang gabi na wala kaming admission. Napupuno ang mga kwarto, laging may lipatan ng mga pasyente sa iba’t ibang kwarto dahil nga pinagsasama na ang mga positibo. Labindalawang oras na duty at puro pawisan palagi pagkalabas ng mga infected area. Pitong araw na puro pang gabi ang aming shift  at mayroon pa kaming 24hoursduty after seven days of night shift. Kaliwat-kanan na bahagi ng  ospital may positibo. At ngayong 24 hours, maraming nangyari.

May buntis na naman. Isa sa pinaka ayaw ko. Buntis. Buntis ngayong pandemya. Hindi kasal sa asawa. Baka mapanghusga lang ako at dapat ko iyon tanggalin sa aking sistema. Hindi ko naman pinapakita sa mga pasyente ko na ayaw ko sa sitwasyon nila,pero hirap ang kalooban ko kapag sila ang bibigyan ko ng kalinga. Iresponsable. Yan ang nasa isip ko. Minsan ay napapamura pa ako sa station. Tangina. May buntis na naman. Sa gitna ng pandemya. Sa gitna nga mga nag-uubuhan na pasyente. Sa gitna ng mga nakakahawang virus. May buntis. Alagain ang buntis. Madaming nararamdaman. At ang partikular na buntis na ito. Mataas ang bp, manas at malakas manigarilyo. Sana nga lang  ay nagative siya para malabas na siya ng COVID ward.  Gabi siya dumating. Mahaba ang duty na ito, bukod sa bente kwatro oras ang duty ko, may buntis. Lahat ng buntis na magpopositibo sa COVID19 ay subject for cesarean section. At siya ay nagnegatibo, siya dapat ay ililipat. Kailangan siyang malipat. Naririnig ko ang mga doktor na nagsasabi na siya ay dapat ng ilipat dahil siya ay mahahawa lamang ng COVID19, ngunit pangit ang baga niya. Pangit nag kodisyon niya. Mayroon na siyang ubo. Pero dapat pa rin siyang ilipat. Nasa lugar siya na kung saan ay napapalibutan ang kwarto niya ng mga positibo.

Mabilis na pangyayari. Madami pa na dadating na mga pasyente. Kailangan ng ilabas ang buntis. Hindi pa siya manganganak. At dahil siya ay negatibo, kailangan na siyang lumabas. Nagsulat na ng  order ang isang doktor na maaari na siyang lumabas. Nakausap ko na ang paglilipatan. Pinalabas ko na ang pasyente dahil handa na ang lahat. Tinawagan ko na ang supevisor para magkaroon ng tao na magtatraffic ng paglabas ng pasyente. Ngunit nung pagkakataon na iyon ay pinatigil ng mga supervisor ang paglipat. Negatibo ang pasyente. Hindi pwede ilipat sa extension ng mga COVID ward. Kinausap ng supervisor ang OB ward na mayroong kwarto na walang pasyente na doon. Doon na lang ilalagay ang pasyente. Nasa labas na ang buntis. Marami pa ang papasok na pasyente. Tinawagan ko ang OB ward. Doo na ilalagay ang pasyente. Kinausap na sila ng supervisor. Mabilis na pangyayari. Nailipat na doon ang buntis. Pangit ang baga niya.

Zombie. Wala pa akong tulog. Nailipat na ang buntis. Mabilis na pangyayari. Tumawag ang doktor ng mga buntis, bakit hindi nasunod ang kagustuhan niya. Nagdepensa ako sa mga ginawa ko.Hindi ko desisyon ang lahat. May nagdesisyon para sa akin. Sumunod lang ako.  Mabilis ang mga naganap. Malungkot ako. Galit siya. Ayaw ko ang pakiramdam na may galit sayo. Sumisikip ang dibdib ko. Parang sinasakal ang paghinga ko. Tanginang buntis yan.

Lumagpas ang limang araw. Binabalikan pa rin ako ng bente kwatro oras na duty ko. Ngpositibo ang buntis. Mukhang madami ang nahawa, ngunit kasabay din ng pagkahawa ng mga staff ay mga pagkahawa ng mga kasamahan din nila sa bahay nila. Laganap ang pagpakahawa sa labas kaya hindi natin masabi kung ang buntis ba ang nakahawa at maaga lang ang pagkakaswab sa kanya o galing sa labas na dala ng mga staff galing sa mga pamilya niya. Naguguluhan na ako. Hindi ko na din alam. Nakita ko si doktor. Galit siya. “Tignan mo kung anong ginawa mo” , sabi niya.

Nalulungkot ako. Marami ang nahawa sa OB ward. Kasalanan ko ba? Ako ba yun? Dahil ba sa akin? Duty pa ako. Ang sakit sa ulo. Para akong sisipunin na hindi naman. Parang sasakit ang ulo ko na hindi naman. Nai-stress na ako. Parang gusto ko ng matapos ang duty na ito. Nalulungkot ako sa mga nangyayari. Dark days. Napakadilim ng  buong ospital. Parang may isang malaking ulap na itim ang nakapaibabaw sa ospital na ito. Dark days. Malungkot ang mga balita. Nakakabahala ang mga nahahawaan na kakilala ko na staff. Nakakaawa. Ang palabas pa ng pabatid ay tila kasalanan pa ng mga staff kung bakit sila nahawa. Nakakalungkot. Sana matapos na ang duty na ito.

Ikalawang araw ng quarantine. Nabalitaan namin nagpositibo si doktor. Nakakalungkot. Nagpadala ako ng mensahe sa kanya. Kamusta ka na, sabi ko. Kinakabahan ako sa reply niya. Iniisip ko na galit pa rin siya. Ngunit hindi. Tumawag siya. Positibo siya pero pagaling na. Hindi nakakahawa ang pagkakaroon niya ng virus. Iniisip niya na baka kami, ako ang nahawaan niya. Hanggang ngayon ay wala naman akong sintomas. Hays. Dark days.

Wednesday, June 9, 2021

Subject to Swab

May nagpositibo sa lakad namin sa isla. 

Sinusubok talaga ako ng June. Grabe si June. Kapag umulan, buhos. Parang hindi titigil si June sa mga pasabog niya ngayong taon. Nakakakaba. Bago pa lang ako pumasok ng COVID ward. Pasabog agad si June. 

June 3. Isang araw bago pumasok ng COVID ward. Nagkasakit ang ate Ma. Fatima. Bahing ng bahing. Hanggang sa nagkasipon. Inubo at parang magkakatrangkaso. Sinabihan namin na magpatigin sa fastlane. Hindi na siya pinapasok. Naghanap ng bagong nursing attendant na makakasama ako. Ang ate Nessie Ann ang napili. Siya ay kambal ni ate Ma. Fatima. Kambal sila pero premature si ate Fatima kaya sakitin siya. 

June 8. Hapon na ako gumising from night shift. Nag-on ako ng data. Maraming messages ang pumasok sa messenger. At shocks! Nalaman na ang gala namin sa Bayaca Island. Nagpositibo ang isang nakasama namin doon. Kinakabahan ako, sobra. Natakot ako na makwestyon ang mga activities namin sa isla. Baka madamay ang mga tao doon na wala naman kinalaman sa mga kagustuhan namin na gumala at mag-unwind. Grabe. Para na naman akong binuhusan ng tubig. Lahat ng pumunta ng Bayaca Island ay subject for swabbing. Nakakakaba. Nakakapanghina ng pakiramdam. Ito na ba ang kabayaran ng panandaliang kasiyahan? Parang mas mabigat ang kaba kaysa sa saya. Kung ako lang naman at ako lang, walang problema. Kaya lang mayroong kasamang iba. Marami kami. Ayaw ni Eman na may mapapahamak dahil sa mga kagustuhan niya. Hays. Nakakapanghina ng pakiramdam. Nakakaguilty sa mga inaya ko. Iniisip ko, baka kasalanan ko. Sana na lang talaga, negative ako. 

Kami ay na swab.
Naluha na naman ako. Para akong kaiyakin. Alam ko naman ang pakiramdam pero naluha pa din ako. Kadi may kaba ako ngayong swab na ito. What if? 
Tumawag si Dra. Ma. Regina, binganggit niya ang mga pasyente na negative at nalaman na rin niya ang lakad sa isla. Regarding sa mga GP, labas naman ako diyan, pero yung sa COVID ward. Isa ako sa mga utak nyan. Hindi na ako nakasagot sa tanong ni Dra. Ma. Regina kung sino ang pasimuno nyan. Sinabi na lang niya nag mag-ingat dito sa COVID ward. Mabigat sa pakiramdam. Alam na ng boss ang naging lakad namin. Si Eman na naman. 

Negative ako sa swab test. 
Napapakinggan pa rin ang aking mga dasal.

Tuesday, June 8, 2021

Losing a Cellphone or Losing A Person?

Duty na ako.

Nakatayo ako sa pagitan ng tatlong pasyenteng may COCVID19. Nagbabantay. Tumutulong kung paano maiibsan ang hirap nila sa paghinga. Napapaisip ako. Ano ang mahalaga? Mawalan ng bagay na pinapahalagahan mo o buhay na mahalaga sa mga tao? 

Nakakaiyak ang sitwasyon. Wala akong magawa para mawala ang hapo nila. Para silang mga isda na tinanggal sa tubig na naghahabol ng hininga. May pagkakataon na nangingitim ang daliri sa paghabol ng mga hinga. Parang hindi sumasapat ang oxygen na binibigay ko sa kanila. Kulang talaga. 

Nasa pagitan nila akong tatlo. Nasa pagitan ako ng buhay at kamatayan. Nasa pagitan ako ng pandemya. Ito ang tunay na giyera. Paano malalabanan ang virus na ito? Nasa gitna nila ako. 

Ano ang mahalaga, bagay na nawala sayo? O buhay na maaaring mawala sa harapan mo? 

Bagay lang yun. Pwede palitan. Memories lang yun pwede maalala yun. Nakakalungkot maalala ang mga larawan na nakalagay doon. Lahat, wala na ang kahapon. Ang mga lugar na pinuntahan namin, ang mga ngiti, ang mga kilig na nakakunan ng cellphone na yun. Wala na. Wala na siya. Nilamon na ng dagat. Wala na akong cellphone. Gamit lang yun. Mapapalitan. 

Sa paniniwala ni Eman. Kapag wala na. Wala na. Hindi na aasa na babalik pa. Lahat ng lumilisan ay nawawala. Hindi na makakabalik at hindi na babalik. Moving forward. Moving on. Tanggapin ang katotohanan at lumakad palayo sa nakaraan. Tapos na. Tapos na ang kahapon. 

Umalis ka na. Lumayo ka na. Lisanin mo na ang kahapon. 

Thursday, June 3, 2021

I Lost my Phone and I Think I Lost the Fight

 I lost my Samsung S20plus in the deep blue sea. 

 Papunta pa lang kami ng Bayaca Pirate Island. Nakaearphone ako, nakikinig sa cellphone ko. Inabot sa akin yung chocolate candies. Iaabot ko sana sa mga bangkero. Tumanggi sila. Umikot ako para iabot sana sa kanila ang chocolate candies at may narinig ako nagbounce. May nahulog. Wala na ang cellphone ko. 

Napahinga na lang ako ng malalim. Ayaw ko naman masira ang kasiyahan ng grupo kaya sinabi ko okay lang. Pero hindi ako okay. Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Pagkatapos ng apat na night shift. Puyat yan. Wala na akong magagawa. Gusto ko maiyak pero di ko magawa. Natahimik na lang ako. Mabigat sa pakiramdam. 

Pagkadating namin sa isla. Nabalita na agad sa kanila ang nangyari. Kinausap niya ako at nakikita daw sa mga mata ko ang lungkot. Niyakap niya ako. Pero mabilis lang iyon kasi maraming tao. Sinimulan na ang inuman. Pagkadating pa lang. Jose Cuervo. Coating my self with temporary happiness para makalimot saglit sa nangyari. Iniisip ko na dapat hindi mabahiran ng lungkot ang grupo dahil sa kapabayaan ko. Kapag tumahimik ako baka masira lang ang lakad. 

Uminom. Kumain. Naglaro. Nagsiya. 

Gabi. Nakainom na ang lahat. Tapos na ang mga palaro ng inuman.

Lumipat kami ng buhangin. Nakaupo kami lahat. Humiga ang isang doktora sa hita niya. Nasaktan ako. Gusto ko umalis sa sitwasyon  pero di ko magawa. Hindi ko kayang magsabi na nasasaktan ako. Hindi ko kasi kayang gawin yun sa kanya. Gustong-gusto ko sana. Pero parang malalabag ko ang karapatan niya. Hanggang hawak lang nga ako sa tenga at buhok. Yakap nga parang patanong pa. Nasasaktan ako. Tinitignan ko lang siya. Siguro naman nararamdaman nya naman. Gusto ko siya pero di ko kayang ipaglaban. Wala akong karapatan. Hindi ako nagsasalita. Siguro may nakapansin at pinatayo nila ang doktora. Pero para sa akin, parang habangbuhay ang tagal ng pagkakahiga ng doktora sa hita niya at parang habangbuhay ang sakit. Umalis muna ang doktora at ako ay nagkipagkwentuhan na. 

Hanggang sa tatlo na lang ang naiwan sa inuman. Paminsan-minsan ay umaalis ang kasama namin nung tatlo na lang kami. Meron kami maikling pag-uusap. Di ko alam kung ano ang tinanong ko pero sabi niya siya ay napainvolve na naman sa relasyon ng dalawang magkasintahan. Hindi na naman siya natuto. Tinanong ko kung totoo ba? Napahinga na lang ako ng malalim at nasabi ko sa sarili ko na "Shit Eman!" Nagbibiro daw siya. Naguguluhan na ako. Tinanong ko siya, "Alam mo ba na gusto ka ni Eman?" , "Ano nag stand ni Eman sa iyo?"

"Eman is a friend", sagot niya.

Friendzoned.

Tinanong ko siya kung magnapupusuan ba siya as of now. Wala. 

Kinabukasan. Nag-open na daw ang biyahe sa Coron. Tinatawagan na rin siya ng company niya. 

Magpapaiwan ako sa Bayaca at uuwi bago ako magduty. Pero uuwi siya ng Culion with his reasons. 

Si Eman ay malungkot. 

Si Eman ay kailangan ng umalis ng Culion.

 

 

 

Saturday, May 22, 2021

Nakasama Ko ang mga Kaibigan Niya

Kami ay nagdesisyon na babalik kami ng isla.

Si doktora, ako at siya. 

Pagkauwi ko sa bahay ay nagmadali na ako na pumunta ng Palawan Pawnshop para magpadala kay mommy ng allowance. Manghihiram sana ako ng bike kay Amore pero dahil nga umulan at basa ang bike, pinahiram niya ako ng motor niya. Si Amore ay nagluluto ng carbonara at nagpasabay na din ng tinapay afetr ko magpadala kay mommy. Medyo matagal ang pila doon kaya parang di na din ako sigurado sa oras kung makakasabay ba ako.

Binalik ko na ang motor kay Amore. Nagsasalin na siya ng pasta sa sauce. Nagchat na Siya sa akin kung nasaan na ako. May lakad nga pala. Tinawagan ko siya. May nakasave naman pala ako ng number nya. Mas madali na kausapin siya sa number niya kaysa gumamit pa ako ng messenger. Sa bahay na nila kami magkikita-kita. Isasama niya ang dalawa niyang kaibigan.Magbabaon ako ng carbonara.

Nagmadali na ako mag-empake. Malapit na ang oras na kami ay aalis. Sumakay na ako ng tricycle at bumaba sa palengke. Nandoon na rin si doktora. Namimili siya ng kakainin namin sa isla. Limang araw ang usapan namin. Mahaba-haba din na araw yun. Marami rin kaming napamili. Medyo mabigat ang mga dalahin kaya pinalagay muna namin sa bahay Niya. Nandun na yung dalawa niyang kaibigan. Marami nang pinamili sa lamesa Nila. Dumudungaw ang aso niya sa akin at medyo hindi ako komportable kasi malaki at malakas ang tahol. Sinabi niya sa akin na maliit lang ang bangka. Nagtanong din siya kung natatakot ba ako. Mas natatakot ako sa aso niya. Gusto ko sana maglagi doon sa loob ng bahay nila kaya lang kailangan kong samahan si doktora na mamili. Pagkabalik namin sa bahay nila ay dumating na daw ang bangka. Naalala ko, wala pala akong towel na dala. Pinahiram niya ako ng face towel. Mabango. 

Maliit lang ang bangka na sasakyan namin. Kulay pula. Nung oras na iyon ay may bibilhin pa ang bangkero kaya naghintay pa kami sa kaniya. Kasabay nun ay may pasyente na positibo na binababa sa kabilang tambakan.Nagtago ako pati si doktora. Baka mapansin kami ng aming mga kaempleyado at ma issue na aalis ng town proper. Hanggang sa sila na may pasyente ay nakaalis sakay ng ambulansiya kami naman din ay bumaba na sa bangka, nilagay ang mga gamit at naglayag palayo. Kasama ko na ang mga kaibigan niya.

Nasa bandang harapan ako, pangalawa. Maganda ang panahon. Banayad ang dagat. Walang hangin. Kalmada. Derecho ang biyahe. Kakwentuhan ko ang kaibigan niya. Si Jimi. Si Jimi ay malambot. Babad sa downy. Matagal ko na siyang kakilala, nakasama ko rin kasi ang pinsan niya na si kuya Jonathan nung college. Parte si kuya Jonathan ng team sa teamwork. Simula ng umalis kami sa town proper, nagkekwentuhan na kami hanggang na tumigil ang makina sa pag-andar sa gitna ng dagat. Kinukwento niya yung mga encounter namin before sa mga sayawan sa destino. At kami ay nakarating na ulit sa isla ng Bayaca. 

Nakatayo pa rin ang mga tent na ginamit namin kahapon. Nagsabi si kuya Rex na sa taas, sa kwarto na lang niya kami matulog ni doktora. Pinahanda na rin  niya ang isang kwarto para sa kanilang tatlo. Nagluto ng hapunan at kami ay kumain na. Nagbukas ng bote ng alak at kami ay nagkwentuhan ng mga kaibigan niya. Nagpaanod sa alak at mga kwentuhan. Kasama ko na ang mga kaibigan niya. Medyo kinakabahan ako kasi pakiramdam ko para akong estranghero na kasama nila. Paano kaya kung malaman nila na gusto ko yung kaibigan nila. Paano kaya kung makita nila na kinikilig ako sa kanya. Paano ko maitatago ang nararamdaman ko sa nandiyan sila. Medyo challenging ang mangyayari. Inantok na ako.

Umakayat na ako sa taas at gising pa si doktora at kuya Rex. Sila ay nagkekwentuhan. Nasa gitnang kama nila ako. Medyo sumabay ako sa kwnwtuhan nila pero nagpaalam na ako matulog. Sabi ko, orlogs na ako. At kami ay natulog na sa kawalan. 


Friday, April 30, 2021

Seventh Day of Duty

    Biruin mo yun, nakapitong araw na ako. Ang bilis lang ng araw. Tapos na agad ang pitong araw na duty. Palitan na namin gn shift. Pang-gabi na ako. Mahaba ang off ko like 24hours. 

    The same of the usual duty. Palabas ng mga pasyente. Sana ay wala ng toxic na admission. 

    Puro kalokohan lang ginagawa namin sa mga kasama namin. Binibiro namin siya sa nangliligaw sa kanya. Parang matatapos ang pandemya na ito na may jowa na siya. 

    Chinat ko na din yung crush ko. Napapaisip tuloy ako kung ipupush ko pa ba? May patutunguhan ba? At hanggang kailan ito. Ang dami kong tanong. Masaya pa ba? O dahil nagrerespond lang siya kaya okay na. Hays. Mahirap ang walang label, walang clarity. Hindi mo alam kung san ka lulugar at kung ano ba talaga ang gusto mong gawin. Walang plano kung saan ba papunta ito. 

    Huling gabi ng duty. Nagtantrums ang pasyente. Post cesarean section ng postibo naming pasyente. Ang dami niyang complain, sa sarili, sa sitwasyon saka sa baby nya. Hinayaan ko siyang magverbalize ng mga nararamdaman niya. Kaya lang parang sumosobra na sya. Super nag na siya. Ayaw ko ng ganun. Pinapakalma ko siya pero clouded na yung utak nya sa mga nangyayari sa kanya. Humihinga lang ako ng malalim para ako naman ang kumalma. Nabibibwiset na ako sa kanya. Tumutulo na ang pawis ko sa buong katawan ko dahil sa hazmat. Basang-basa na yung boxer ko ng pawis. Panghuling duty ko na. Nainsertan ko na siya ng heplock at nagbigay na din ako ng paracetamol intravenous sa kanya para mawala ang kirot na nararamdaman nya. Nung kay baby na ako mag-iinsert mas lalong lumakas naman ang pagsasalita niya. Doon na ako nagdecide na tumawag ng SOS. Buti na lang at hindi pa tulog yung kasama ko. Nagaptulong ako pakalmahin ang nanay. Kinausap siya. Nilabas namin yung baby. Sa hallway namin ininsertan ng intravenous fluids. Kumalma ang nanay. Nawala ang lahat ng kirot. Pinalipat ko mula sa upuan niya papunta sa kama at daliang nakatulog. Hays. Kagigil.

    Hinanapan namin ng gatas ang  baby at mabuti mayroon ang milk bank ng NICU. Sa hallway namin nilagay ang baby para ma monitor. Pinapadede namin siya gamit ang syringe. Naransan ko din na magpadighay ng baby. Nilagay ko sa balikat ko siya para dumighay. Wala ako narirnig na dighay. Pagkapaharap ko sa kanya. Bigla siya dumighay sa harap ko. Ang cute. Pero medyo may kaba ako kasi nakasama na ng nanay na postibo ang baby. Naswab naman si baby at hinihintay namin ang result. 

    After endorsement ay natulog na ako. Pagkagising ko. Negative si baby sa COVID19. Hinga ng malalim at nagpasalamat kay Lord. Tapos na ang 14days duty namin ngayong buwan.

Sunday, April 25, 2021

The Days Off Before My Duty

April 16, 2020. Handa na akong lumabas ng quarantine facilty. Ayaw pa ng mga kasamo ko lumabas kesyo gusto pa nila magpa-x-ray at diretso magpabakuna pero parang wala naman silang kinocontact na tao na mag-aasikaso ng mga gusto nilang gawin. Nagdesisyon na ako, ako na unang uuwi. Gusto ko na bumalik sa kwarto ko at mahiga ng komportable. Gusto ko nang magpalit ng damit. Damit na pangbahay. Sawa na ako sa scrub suit ko na lagi ko na lang sinususot araw-araw. At tumawag na ako sa magsusundo sa akin. Bumiyahe na ako pauwi at parang isang ghost town na ang Culion, walang tao sa paligid. Marumi ang kalsada, ang daming mga dahon na nagkalat na para bang pinabayaan na ang bayan. Nakakalungkot ang mga pangyayari. 

Nang mga sumunod na araw ay gumawa na lang ako ng sarili kong routine sa bahay. Mabobored lang ako sa walang ginagawa. Nagbasa ako ng aklat, at muntik ko ng matapos. Nanood ulit ng series ng Game of Thrones, "things I do for love" by Jaime Lannister. Hays. Napakasarap ulitin ang mga eksena nila. Ang sarap balikan ang kabaliwan sa series na ito. Kapag hapon ay nagkakapag-ehersisyo din ako at ayun na nga nasobrahan kakabuhat ng barbel. Namaga ang kanang braso ko. Hindi kasi sanay ang kanan ko dahil nga kaliwete ako. Parang limang araw din naresolve ang maga ng braso ko. May pagkakataon na nagkapag-inuman din kami. Unang gabi pa lang, nagpaalam na ako sa kasama ko sa bahay na iinom ako kasama ang kaibigan ko na medyo matagal ko nang hindi nakakasama. Mga pasaway. Lockdown na sa isang baranggay dito. Pero nagawa pa rin niyang makapuslit. May mga nayaya rin siya na kasama namin uminom. Grabe ang kaba ko kasi alam ko na bawal at baka mahuli kami. Napagbigyan din kami na bumili na alak. Buti na lang. Kailangan ko din ito para mabawasan ang lungkot at pag-iisa. Dumaan ang gabi at natapos din ng uamaga. Sumunod na inuman at kasama ang tropa, hindi ko na kinaya nag inuman kasi marami ang nakain ko nung hapon. Isinuka ko lang din naman. Gin kasi ang kanilang iniinom. Kinaya ko kaya lang naaamoy ko yung baho ng gin. Yan ang amoy ng mga pasyente ko sa ICU dati kaya pangit ang naaalala ko sa amoy ng gin. 

Araw bago ang duty ko. Bumalik galing duty ang mga katrabaho ko. Umakyat sila sa ginagawang second floor ng boarding house. Nagself isolation sila, may nahandle daw sila na malamang positibo. Medyo kinabahan ako doon. Tapos ang sabi pa nila nag level 3 sila ng PPE. Nagpakampante sila na hindi magpopositibo ang pasyente. Nung nakita nila ang xray ng pasyente, nanlumo sila sa resulta. Kaya inunahan na nila ang Infectious Nurse na mag-isolate from the community. At it turned out, positive nga  yung pasyente. May halong asar ako sa kanila na nagduty, sa panahon ngayon na marami na ang nahahawa ng COVID19, bago pa sila nagpakapakampante. Pero desisyon kasi yunh ng ground commander daw nila. Hays. 

Kaya humanda ka Eman sa duty mo. Sana ay hindi mo maranasan ang surge ng pasyente tulad ng naranasan ng kabilang team. 

Monday, April 12, 2021

Second Day Of Quarantine 2021

 Nagising sa Olazabal building dahil pinalipat kami kagabi.

Medyo late na ako nakatulog kagabi siguro bagong higaan na naman. Magkasaa kami ni Mara dito sa kwarto para narin kapag may online class mas mdali makapagtanong ng mga clarification. 

Gagawa na naman ng bagong routine para maging productive ang araw. Kailangang mag-aral para maubos na ang mga module na yan. Kailangan na ding maglaba dahil kulang ang damit kong dala. Dala ko pa ang mga scrub suit ko dito dahil wala na akong maisusuot. 

Wala akong maintindihan sa statistics, walang pumapasok sa utak ko. Hays.

Napapaisip din ako kung saan nakuha ng mga kasama ko yung virus. May dalawa kaming postive na handle, isa sa ICU at isa sa COVID ward. How come kaya na nahawa sila? Dalawang staff na hindi naman nakahandle ng postive. Palaisipan. Bahala na muna ang management diyan. Basta ang goal natin ay makauwi ng negative sa boarding house.

Hindi na naman ako makakauwi ng Coron, lockdown ang Culion. Balik pasuyo ulit. Nag-aalala tuloy ako kay Mommy pero okay naman siya. Tiwala lang kay Lord. Nakakalungkot, pero kailangan maging matapang at malakas ang isip para hindi panghinaan. 

Bukas ay ikatlong araw na namin. Kapit lang.

Saturday, April 10, 2021

First Day of Quarantine 2021

Pagkatapos ng meeting namin kagabi sa COVID ward ay dinala na kami dito sa Hotel Maya. 

Unang araw na ng quarantine namin.

Panibagong adjustment sa lugar na aming paglalagakan ng limang araw. 

Pagkatapos namin maexpose sa positive na patient, bibilang ng limang araw bago pa kami maswab. Hopefully ay mag-negative lahat kami. 

Kinahapunan, nabalitaan namin na may mga staff na pinasok sa ospital at subjecy for swab at later on ay napabalita na maglolockdown ang ospital.

Kinabahan na ako, marami na akong naisip kung ano ang mangyayari. May pagkakataon na hindi ako mapakali. Iniisip ko, what if kung mayroon nga silang virus. Paano na mangyayari yun?

Lockdown na ang ospital. 

Tinawagan ako ng head nami na ililipat daw kami sa Olazabal hall, dahil yung mga staff na nakasalamuha ng mga admitted staff ay ilalagay sa Hotel Maya. 

Nag-empake na kami ng gamit. 

Lumabas kami sa ng hotel at sinundo ng sasakyan. Pagkadating namin sa gate at pila ng mga kawani for contact tracing. 

Dark times. 

Parang isang madilim na panaginip ang nangyayari. Mga kaibigan at kakilala ko ang mga suspect. Nakakakaba .


-Adva Birenbaum-