Showing posts with label blog. Show all posts
Showing posts with label blog. Show all posts

Wednesday, June 9, 2021

Subject to Swab

May nagpositibo sa lakad namin sa isla. 

Sinusubok talaga ako ng June. Grabe si June. Kapag umulan, buhos. Parang hindi titigil si June sa mga pasabog niya ngayong taon. Nakakakaba. Bago pa lang ako pumasok ng COVID ward. Pasabog agad si June. 

June 3. Isang araw bago pumasok ng COVID ward. Nagkasakit ang ate Ma. Fatima. Bahing ng bahing. Hanggang sa nagkasipon. Inubo at parang magkakatrangkaso. Sinabihan namin na magpatigin sa fastlane. Hindi na siya pinapasok. Naghanap ng bagong nursing attendant na makakasama ako. Ang ate Nessie Ann ang napili. Siya ay kambal ni ate Ma. Fatima. Kambal sila pero premature si ate Fatima kaya sakitin siya. 

June 8. Hapon na ako gumising from night shift. Nag-on ako ng data. Maraming messages ang pumasok sa messenger. At shocks! Nalaman na ang gala namin sa Bayaca Island. Nagpositibo ang isang nakasama namin doon. Kinakabahan ako, sobra. Natakot ako na makwestyon ang mga activities namin sa isla. Baka madamay ang mga tao doon na wala naman kinalaman sa mga kagustuhan namin na gumala at mag-unwind. Grabe. Para na naman akong binuhusan ng tubig. Lahat ng pumunta ng Bayaca Island ay subject for swabbing. Nakakakaba. Nakakapanghina ng pakiramdam. Ito na ba ang kabayaran ng panandaliang kasiyahan? Parang mas mabigat ang kaba kaysa sa saya. Kung ako lang naman at ako lang, walang problema. Kaya lang mayroong kasamang iba. Marami kami. Ayaw ni Eman na may mapapahamak dahil sa mga kagustuhan niya. Hays. Nakakapanghina ng pakiramdam. Nakakaguilty sa mga inaya ko. Iniisip ko, baka kasalanan ko. Sana na lang talaga, negative ako. 

Kami ay na swab.
Naluha na naman ako. Para akong kaiyakin. Alam ko naman ang pakiramdam pero naluha pa din ako. Kadi may kaba ako ngayong swab na ito. What if? 
Tumawag si Dra. Ma. Regina, binganggit niya ang mga pasyente na negative at nalaman na rin niya ang lakad sa isla. Regarding sa mga GP, labas naman ako diyan, pero yung sa COVID ward. Isa ako sa mga utak nyan. Hindi na ako nakasagot sa tanong ni Dra. Ma. Regina kung sino ang pasimuno nyan. Sinabi na lang niya nag mag-ingat dito sa COVID ward. Mabigat sa pakiramdam. Alam na ng boss ang naging lakad namin. Si Eman na naman. 

Negative ako sa swab test. 
Napapakinggan pa rin ang aking mga dasal.

Thursday, June 3, 2021

I Lost my Phone and I Think I Lost the Fight

 I lost my Samsung S20plus in the deep blue sea. 

 Papunta pa lang kami ng Bayaca Pirate Island. Nakaearphone ako, nakikinig sa cellphone ko. Inabot sa akin yung chocolate candies. Iaabot ko sana sa mga bangkero. Tumanggi sila. Umikot ako para iabot sana sa kanila ang chocolate candies at may narinig ako nagbounce. May nahulog. Wala na ang cellphone ko. 

Napahinga na lang ako ng malalim. Ayaw ko naman masira ang kasiyahan ng grupo kaya sinabi ko okay lang. Pero hindi ako okay. Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Pagkatapos ng apat na night shift. Puyat yan. Wala na akong magagawa. Gusto ko maiyak pero di ko magawa. Natahimik na lang ako. Mabigat sa pakiramdam. 

Pagkadating namin sa isla. Nabalita na agad sa kanila ang nangyari. Kinausap niya ako at nakikita daw sa mga mata ko ang lungkot. Niyakap niya ako. Pero mabilis lang iyon kasi maraming tao. Sinimulan na ang inuman. Pagkadating pa lang. Jose Cuervo. Coating my self with temporary happiness para makalimot saglit sa nangyari. Iniisip ko na dapat hindi mabahiran ng lungkot ang grupo dahil sa kapabayaan ko. Kapag tumahimik ako baka masira lang ang lakad. 

Uminom. Kumain. Naglaro. Nagsiya. 

Gabi. Nakainom na ang lahat. Tapos na ang mga palaro ng inuman.

Lumipat kami ng buhangin. Nakaupo kami lahat. Humiga ang isang doktora sa hita niya. Nasaktan ako. Gusto ko umalis sa sitwasyon  pero di ko magawa. Hindi ko kayang magsabi na nasasaktan ako. Hindi ko kasi kayang gawin yun sa kanya. Gustong-gusto ko sana. Pero parang malalabag ko ang karapatan niya. Hanggang hawak lang nga ako sa tenga at buhok. Yakap nga parang patanong pa. Nasasaktan ako. Tinitignan ko lang siya. Siguro naman nararamdaman nya naman. Gusto ko siya pero di ko kayang ipaglaban. Wala akong karapatan. Hindi ako nagsasalita. Siguro may nakapansin at pinatayo nila ang doktora. Pero para sa akin, parang habangbuhay ang tagal ng pagkakahiga ng doktora sa hita niya at parang habangbuhay ang sakit. Umalis muna ang doktora at ako ay nagkipagkwentuhan na. 

Hanggang sa tatlo na lang ang naiwan sa inuman. Paminsan-minsan ay umaalis ang kasama namin nung tatlo na lang kami. Meron kami maikling pag-uusap. Di ko alam kung ano ang tinanong ko pero sabi niya siya ay napainvolve na naman sa relasyon ng dalawang magkasintahan. Hindi na naman siya natuto. Tinanong ko kung totoo ba? Napahinga na lang ako ng malalim at nasabi ko sa sarili ko na "Shit Eman!" Nagbibiro daw siya. Naguguluhan na ako. Tinanong ko siya, "Alam mo ba na gusto ka ni Eman?" , "Ano nag stand ni Eman sa iyo?"

"Eman is a friend", sagot niya.

Friendzoned.

Tinanong ko siya kung magnapupusuan ba siya as of now. Wala. 

Kinabukasan. Nag-open na daw ang biyahe sa Coron. Tinatawagan na rin siya ng company niya. 

Magpapaiwan ako sa Bayaca at uuwi bago ako magduty. Pero uuwi siya ng Culion with his reasons. 

Si Eman ay malungkot. 

Si Eman ay kailangan ng umalis ng Culion.

 

 

 

Sunday, May 30, 2021

Four days of Night Duty

 Mahirap maghabol. 

Pero kailangan ko, dahil sayang naman ang duty ko kung mababawasan lang din naman ako ng sweldo. Kailangan kong pumasok ng apat na araw na may labindalawang oras na duty. Sa kadahilanan na kami ay pansamantalang pinalitan sa aming duty sa COVID ward at pinapakuha na ang mga extra off namin. Kapag may positive kasi sa loob ng ward, dun kami nagsstay. Walang uwian.

Unang gabi. Duty ako. Tumulong ako sa mga pasyente. Pang pm shift si Madam. Nagkatagpo na naman kami pero mas civil naman ngayon. Hinga ng malalim. Hawak sa dibdib. Alam ko naman na hindi malilimutan ang nakaraan pero kailangang iwasan muna sa kasalukuyan. Medyo nag-aadjust pa ako sa mga tao even though matagal naman ako dito pero may mga bagong staff na kasi at nakaadjust na sila sa isat-isa. Sa dami namin na duty, nagtry na ako gumawa ng slides ko para sa TFN pero wala rin naman ako nagawa. Nanood lang ako ng netflix. Tama ba yun?

Ikalawang gabi.  Sa medical pa rin ako. Apat pa rin ang pasyente. May pasyente ako na may cancer. Parang ito lang ang una kong pagkakataon na makahawak ng cancer patient. Iritable daw nung unang gabi na pumasok ako. Sinubukan ko kausapin habang nagbibigay ako ng gamot. Okay naman siya kausap. Responding, nagpapasalamat sa mga gamot na binibigay ko. Then night shift pala si Madam. Okay din naman. Makwento si Madam, tungkol sa duty at sa mga nangyayari sa ospital. Pero medyo inaantok na talaga ako. Hoping na umakyat na siya para makaidlip na kami. At sinubukan ko na naman na  gumawa ng slide pero wala pa rin ako nagawa. 

Ikatlong gabi. Nalaman ni Mam Vie na naghahabol lang ako ng duty during nagwawalking kami. Kaya sinabi nya sa mga supervisor na ako na lang magsupervisor. Alas diyes, ako na ang supervisor pero bago pa sa akin ilipat ang korona marami pang inayos si Sir Gerry regarding sa mga concern ng taga ER. Nagrisk assessment kasi ang tatlong utility nila. Walang utility ang ER. Kaya tinawagan ni Sir Gerry ang head ng mga utility pati ang chief nurse na din. Waiting ako na maresolve ang mga concerns. Then endorsement niya sa akin na may DNR/DNI sa NICU. Ang concern niya ay kapag may pinasok na manganganak at need ng baby ang transition ward ng pedia, kukulangin ang stafff na maghahandle na pasyente. After ng endorsement nag rounds na ako. Kakwnetuha ko si Arcelie. May nagpositive na utility. Naku. Kalahating kaba. Iniisip niya kung nakasalamuha ba niya yung utility na nagpositive. And it turns out. Nakasalamuha niya pero matagal na. Bumalik na ako sa nursing office. Nagset-up ako ng computer ko para sa assignment ko. Then dumalaw ako sa pa NICU, wala na si baby, yung DNR/DNI. Tinawagan ko si Mam Vie at the middle of the night. Wala pa kasi ang mga kamag-anak niya pero natawagan na ng social service nung umaga pa. Kailangan na ding dalhin ng morgue ang bangkay. Naisip ko, ang dami namang aayusin. Bumaba ako sa guard para ipaalam ang sitwasyon. Sila na ang magbabantay sa bangkay. Pagkaakyat ko ay inantok na ako. Sinubukan ko nang maidlip. Sana wala ng tawag. Biglang nag ring ang telepono. Isang beses. Nagising ako. Tinignan ko ang orasan. Eksakto. Alas tres ng umaga. Tama ba ito? Mag-isa lang ako sa nursing office. Wala namang tawag sa hotline o kaya text kaya umidlip ulit ako. Pagkagising ko ay alas sais na, ngunit wala pa ang survisor na kapalitan ko. Nagpapalit pala ng oras. Vaccination day kasi. Iniwan ko na lang sa OPD ang logbook at tinawagan ko na lang siya.

Ikaapat na gabi. Ang bubuo sa aking duty. Pagkatapos nito ay magpapaanod na ako sa dagat. Magrerecharge para sa mahabang duty sa COVID ward. Sana hindi ako supervisor. At hindi nga. Ikatlong gabi pa lang ay nag-aaya na ako ay papuntahin sa isla. Gusto ko rin naman sumama pero duty call. Nandoon na sila. Yung mga doctor. Kasama siya. Matagal kaming walang chat. Hindi din ako nagchachat. Ewan ko. Parang di ko alam kung nakakagulo na lang ako. Tumulong ako sa duty pero mas gusto niya na hands on siya. Kaya umidlip na lang ako. Pang apat ko na gabi na duty. Ginising na ako nung alas singko bente na. 

Babalik na naman ako sa isla. 

Saturday, May 22, 2021

Sumama Siya sa Lakad ng Mga Ate

Tanghali na. Nauna na ako na pumunta ng bangka. May lakad ang team A. Kami ay pupunta sa Bayaca Island, mag-uunwind. Kasama namin ang mga doctor. Matagal ang paghihintay ko dahil nagkaroon pa ng mga meeting at pagsasaayos ng schedule ang mga kasama namin. 

Magkachat na kami ng umaga pa lang. Mayroong lakad sila ng kaniyang barkada. Kahapon ko pa sana siya gustong yayain na sumama, pero may nauna na siyang schedule. Ayaw ko naman siyang papiliin kung sino ang sasamahan niya. Nung nasa bundok na sila kung saan sila ay pumunta ay nagchat siya na maalon daw. Kailangan namin matuloy ng team dahil ito lang ang panahon na makakaalis kami sa bayan ng Culion. 

Lumagpas na ang oras ng tanghali. Magkachat kami. Nagtanong siya kung nakaalis na ba kami. Hindi pa. Inaya ko na siya ay sumama. At nagconfirm siya na sasama. Sinabi ko rin sa ate Mara Megan na ichat siya para may backup. Panghila para sumama talaga. At siya nga ay sasama. Pinaalam ko na din siya. Sa mga kasama namin na may plus one ako. Pagkalipas pa ng mahabang mga minuto dumating na si dok Alger, dahil sa mga doctor, siya na lang ang inaantay. Bumaba na ako ulit ng bangka para antayin siya. Sinabi ko na din sa kaniya kung saan siya sa bababa. May dala siyang isang case ng alak. Pinabili ko. Kausap ko pa nun si Mam Tonet nang paglingon ko ay nasa tricyle na siya, nagbabayad. Pagkalapit ko sa kanya ay nagpasalamat agad ako. Kasi sumama siya. 

Umalis na kami. Maalon. Malalaki ang alon. Hinahampas ng alon ang bangka mula sa harapan. Pumapasok ang tubig sa mga kinauupuan namin. Nasa harapan siya umupo. Ako naman ay nasa may bandang likod,harap ng bangkero. Napakalakas talaga ng alon. Para kang nasa rollercoaster at laging nababasa. Nasa unahan siya kaya basang basa siya. Hanggang sa pumasok kami sa kawa na mayroong kakalmahan ang dagat. At kami ay nakarating sa bayaca island.

Pagkarating namin sa isla ay ibinaba na agad ang mga pagkain. Gutom ang lahat. Walang pananghalian. Inaya ko na siya kumain pero parang hindi daw maganda ang sikmura niya. Hindi pala siya sanay sa alon. Kahit ang sabi ng ate Mara Megan ay sanay siya sa bangka. 

Magbilis ang oras. Ang iba ay nagluto. Kami ay naligo na sa dagat. Nagpatayo na ng mga tent. Hindi pala niya alam na kami ay magoovernight dito sa isla kaya tanghali na kami umalis. Wala siyang dalang damit. Nagsabi na ako sa kanya na may mga extra akong damit. 

Napakaganda talaga ng sunset dito sa bayaca island. Parang painting. Surreal. Binibiro nila ako na dapat kami ay magkasama habang nanonood ng sunset. Minsan naaawkward ako baka may makapuna na gusto ko siya pero yung mga maliliit na gestures niya ay hindi ko mapigilan na mapansin tulad ng pagtingin sa mga mata, pagtaas ng kilay at pagngiti.

Gabi. Tapos nang kumain. Inuman na. Naglaro kami ng concentration. Napapagod sila sa mga pinangpapagawa ko sa kanila. Mind game, unang sasabihin ang pangalan manlalaro bago ipapasa sa susunod na manlalaro. Ako ang kanilang tinitira. Ako ang pinupunterya nila. Gusto nila akong malasing. Gusto nila akong mabulok. Pero hindi sila magwawagi. Palaban kaya eto. Hindi tayo tinuruan ng sexbomb para bumawi. Hanggang sa nagpalit na ng laro, category game, na sobrang pinaglalaban ang mga sagot, tulad ng mga bagay na malambot na pinatitigas. Ulo ng baboy na nilagay sa freezer at graham cake. Not the usual answer dapat para masaya. Masaya siya. Tuwang tuwa siya sa laro. Hanggang sa napagod na ang mga manlalatro at unti-unting nawala sa lamesa. 

Kami na lang ni Dra Kring ang natira kasama siya. Gusto ko nang umuwi ng Coron. Nalulungkot na ako sa Culion. Sa lahat ng mga nangyayari na parang wala nang katapusan na kalungkutan. Gusto ko nang bumalik sa bahay. Gusto ko nang makita, makalaro at magpaligo ng mga aso. Gusto ko nang mayakap ang Mommy. Gusto ko nang umuwi. Hindi pwede. Lockdown sila. Madami ang cases. Marami ang namamatay dahil sa COVID19. 

Natulog na siya. Nagpahanda siya ng sarili niyang higaan. Medyo nag-expect ako dun na may katabi ako sa tent. 

Kinabukasan. Almusal. Maaga pa rin ako gumising. Naririnig ko ang boses niya. Nakikipagkwentuhan. 

Good morning. 

After kumain ay umakyat kami ng bundok, kasama ang dalawang doktor, si kuya Rex at siya. Titignan namin ang likuran ng isla. Matarik ang daan. Hindi naman masukal ang daan paakyat. Medyo madulas lang ang daan dahil umulan kagabi. Pagkatapos naming makita ang likod. Bumalik na kami. Naabutan namin si kuya Rex na namumutol ng mga vines. Mayroon siyang dalang gulok at palakol na para kang nasa pelikulang nasa patayan. Nakakatakot. Doon sa taas ng bundok ay may dalawang daan na pwede pagpilian kung san babalik sa harapan ng isla. Pinili namin yung daan na ang tawag ay Amihan. Matarik at madulas. Para kang nasa bangin. Mahaba ang daan pabalik. Nasa likuran siya, kasunod ako ni kuya Rex. Malayo ang agwat namin. Gusto ko rin sana magpatulong habang naglalakad pero may mga babae kasi kaming kasama kaya wag na lang. Umaambisyon. 

Pagkarating namin sa harapan ng isla ay saktong dumating ang bangka na magsusundo sa amin pabalik. Nakiusap pa kami sa bangka na maghintay muna kasi  mag-ssnorkel muna kami. Binanggit ko ulit. May extra akong damit na dala. Kagabi pa pala niya inaantay yung damit dahil hindi ko naman inaabot sa kanya. 

Kami ay lumangoy na sa dagat. Ang galing niya. Marunong siyang sumisid. Kaya niyang magpaikot-ikot sa ilalim ng dagat. Kaya niyang sumisid ng matagal. Nakakamangha siya. Kasabay namin ang ibang doktor na lumangoy sa kanto ng isla. Maganda ang ilalim ng dagat. Maraming corals. 

Pagkabalik namin ng pampang ay nagsimula na ako ng magalsabalutan ng mga gamit. Baka matagal na ang paghihintay ng bangka. Nag-uusap pala si kuya Rex at dra. Lysa na mag-stay. Magsstay din siya. Ako ay tinanong niya. Nagdadalawang isip pa ako pero dahil kasama naman siya. Sasama ako pabalik dito sa isla.













Sunday, April 25, 2021

The Days Off Before My Duty

April 16, 2020. Handa na akong lumabas ng quarantine facilty. Ayaw pa ng mga kasamo ko lumabas kesyo gusto pa nila magpa-x-ray at diretso magpabakuna pero parang wala naman silang kinocontact na tao na mag-aasikaso ng mga gusto nilang gawin. Nagdesisyon na ako, ako na unang uuwi. Gusto ko na bumalik sa kwarto ko at mahiga ng komportable. Gusto ko nang magpalit ng damit. Damit na pangbahay. Sawa na ako sa scrub suit ko na lagi ko na lang sinususot araw-araw. At tumawag na ako sa magsusundo sa akin. Bumiyahe na ako pauwi at parang isang ghost town na ang Culion, walang tao sa paligid. Marumi ang kalsada, ang daming mga dahon na nagkalat na para bang pinabayaan na ang bayan. Nakakalungkot ang mga pangyayari. 

Nang mga sumunod na araw ay gumawa na lang ako ng sarili kong routine sa bahay. Mabobored lang ako sa walang ginagawa. Nagbasa ako ng aklat, at muntik ko ng matapos. Nanood ulit ng series ng Game of Thrones, "things I do for love" by Jaime Lannister. Hays. Napakasarap ulitin ang mga eksena nila. Ang sarap balikan ang kabaliwan sa series na ito. Kapag hapon ay nagkakapag-ehersisyo din ako at ayun na nga nasobrahan kakabuhat ng barbel. Namaga ang kanang braso ko. Hindi kasi sanay ang kanan ko dahil nga kaliwete ako. Parang limang araw din naresolve ang maga ng braso ko. May pagkakataon na nagkapag-inuman din kami. Unang gabi pa lang, nagpaalam na ako sa kasama ko sa bahay na iinom ako kasama ang kaibigan ko na medyo matagal ko nang hindi nakakasama. Mga pasaway. Lockdown na sa isang baranggay dito. Pero nagawa pa rin niyang makapuslit. May mga nayaya rin siya na kasama namin uminom. Grabe ang kaba ko kasi alam ko na bawal at baka mahuli kami. Napagbigyan din kami na bumili na alak. Buti na lang. Kailangan ko din ito para mabawasan ang lungkot at pag-iisa. Dumaan ang gabi at natapos din ng uamaga. Sumunod na inuman at kasama ang tropa, hindi ko na kinaya nag inuman kasi marami ang nakain ko nung hapon. Isinuka ko lang din naman. Gin kasi ang kanilang iniinom. Kinaya ko kaya lang naaamoy ko yung baho ng gin. Yan ang amoy ng mga pasyente ko sa ICU dati kaya pangit ang naaalala ko sa amoy ng gin. 

Araw bago ang duty ko. Bumalik galing duty ang mga katrabaho ko. Umakyat sila sa ginagawang second floor ng boarding house. Nagself isolation sila, may nahandle daw sila na malamang positibo. Medyo kinabahan ako doon. Tapos ang sabi pa nila nag level 3 sila ng PPE. Nagpakampante sila na hindi magpopositibo ang pasyente. Nung nakita nila ang xray ng pasyente, nanlumo sila sa resulta. Kaya inunahan na nila ang Infectious Nurse na mag-isolate from the community. At it turned out, positive nga  yung pasyente. May halong asar ako sa kanila na nagduty, sa panahon ngayon na marami na ang nahahawa ng COVID19, bago pa sila nagpakapakampante. Pero desisyon kasi yunh ng ground commander daw nila. Hays. 

Kaya humanda ka Eman sa duty mo. Sana ay hindi mo maranasan ang surge ng pasyente tulad ng naranasan ng kabilang team. 

Monday, April 12, 2021

Second Day Of Quarantine 2021

 Nagising sa Olazabal building dahil pinalipat kami kagabi.

Medyo late na ako nakatulog kagabi siguro bagong higaan na naman. Magkasaa kami ni Mara dito sa kwarto para narin kapag may online class mas mdali makapagtanong ng mga clarification. 

Gagawa na naman ng bagong routine para maging productive ang araw. Kailangang mag-aral para maubos na ang mga module na yan. Kailangan na ding maglaba dahil kulang ang damit kong dala. Dala ko pa ang mga scrub suit ko dito dahil wala na akong maisusuot. 

Wala akong maintindihan sa statistics, walang pumapasok sa utak ko. Hays.

Napapaisip din ako kung saan nakuha ng mga kasama ko yung virus. May dalawa kaming postive na handle, isa sa ICU at isa sa COVID ward. How come kaya na nahawa sila? Dalawang staff na hindi naman nakahandle ng postive. Palaisipan. Bahala na muna ang management diyan. Basta ang goal natin ay makauwi ng negative sa boarding house.

Hindi na naman ako makakauwi ng Coron, lockdown ang Culion. Balik pasuyo ulit. Nag-aalala tuloy ako kay Mommy pero okay naman siya. Tiwala lang kay Lord. Nakakalungkot, pero kailangan maging matapang at malakas ang isip para hindi panghinaan. 

Bukas ay ikatlong araw na namin. Kapit lang.

Saturday, April 10, 2021

First Day of Quarantine 2021

Pagkatapos ng meeting namin kagabi sa COVID ward ay dinala na kami dito sa Hotel Maya. 

Unang araw na ng quarantine namin.

Panibagong adjustment sa lugar na aming paglalagakan ng limang araw. 

Pagkatapos namin maexpose sa positive na patient, bibilang ng limang araw bago pa kami maswab. Hopefully ay mag-negative lahat kami. 

Kinahapunan, nabalitaan namin na may mga staff na pinasok sa ospital at subjecy for swab at later on ay napabalita na maglolockdown ang ospital.

Kinabahan na ako, marami na akong naisip kung ano ang mangyayari. May pagkakataon na hindi ako mapakali. Iniisip ko, what if kung mayroon nga silang virus. Paano na mangyayari yun?

Lockdown na ang ospital. 

Tinawagan ako ng head nami na ililipat daw kami sa Olazabal hall, dahil yung mga staff na nakasalamuha ng mga admitted staff ay ilalagay sa Hotel Maya. 

Nag-empake na kami ng gamit. 

Lumabas kami sa ng hotel at sinundo ng sasakyan. Pagkadating namin sa gate at pila ng mga kawani for contact tracing. 

Dark times. 

Parang isang madilim na panaginip ang nangyayari. Mga kaibigan at kakilala ko ang mga suspect. Nakakakaba .


-Adva Birenbaum-


Friday, November 8, 2019

Tinikman Niya Yung Crush Ko


Matagal ko na siyang gusto.

Una ko siyang nakita sa paaralan na nasa harapan ng ospital na pinagtatrabahuhan ko. Isa pa siyang estudyante noon sa college at volunteer naman ako sa ospital. Minsan ko na din siyang tinanong sa supervisor ko kung sino siya. Ang sagot ng supervisor ko ay huwag siya.

Dumaan ang taon at ako ay nahumaling sa badminton. Lagi ako naglalaro nun at minsan ay isinama siya ng aking kaibigan para makipaglaro. Medyo umiiwas ako dahil nga na ayaw ko na maipakita na may gusto ako sa kanya. Mabait siya at mukhang madaling pakisamahan. Hindi na ako nagbigay ng motibo kasi alam kong makakasakit ako.

Maraming taon ang lumipas at nagkatagpo ulit kamil. Dito sa Culion, sa isang birthday party. Medyo nagkaroon kami ng uportunidad na magkausap at magkabiruan. Nakakahiya pero sinunggaban ko na ang pagkakataon na iyon. 

Pagkatapos ng gabi na iyon at nagsimula na kami magkachat sa messenger at ako ay tuwang-tuwa. Walang halos paglagyan ang aking kasiyahan. Lagi siyang nang-iivite na kami mag-inuman at medyo napagastos na nga ako para lang makita at makasama ko siya. 

Lumaki ang circle of manginginom namin, marami na ang nainvite kasi di lang naman ako ang nakakainuman niya. Hanggang sa mga huling araw na paalis na siya.
Nagkayayaan na uminom kami. May kasama pa kaming isa. Sa dating pwesto, sa kalsada. Hanggang sa maubos na namin ang inumin. Wala ng ibang mapupuntahan kaya naisip ko sa bahay na lang. Nung papunta na kami sa bahay nadaanan namin ang kapitbahay ko sa boarding house, babae.  Inaya na namin siya uminom. At pagkadating namin sa bahay ay inihanda ko ang aming pag-iinuman. Sinundo ko pa ang babae sa bahay na inuupahan niya para makasabay sa inuman namin.
Mabilis lang dumaan ang oras. Puro kwento, puro tawanan. Maya-maya pa ay sila na ang magkatabi, ang crush ko at ang babae. At katabi ko na yung isang kasama namin. Nagsimula na silang maghalikan. Ako ay nasaktan. Para hindi naman nakakahiya. Nagkunwari kami ng isa naming kasama na naghahalikan. Ngunit hindi ko naman tinotoo. Pumunta sila sa likod ng boarding house ko at hindi ko na alam kung anong ginawa nila. Pinauwi ko na yung kasama namin. At pumasok na ako sa kwarto. Maririnig ang unggol ng babae mula sa likod-bahay. Kaunting sandali lang ay pumasok na sila ng bahay. Sa kwarto ko, doon sila nakitulog. Tumabi sa akin yung crush ko, pero nagsalita ang babae na kung hindi siya ang tatabihan ng crush ko ay hindi na niya matitikman ang babae. Sakit. Saklap. Pinababa ko na si crush kasi nakakahiya naman sa babae diba?

Maaga ako nagising kahit hindi naman ako nakatulog. Habang sila ay mahimbing. Naligo na ako at pumasok ng maaga sa hospital. Nagulat ang mga katrabaho ko kasi sobrang aga ng pagpasok ko. Tinatanong nila kung ano ang nangyari. Hindi detalyado pero nagbibigay ako ng paunti-unting kwento. Nasaktan talaga ako. Nagchat si crush nung umaga na umalis na daw sila. Hindi ko na siya nireply.

Nang mga sumunod na araw may nagkwento sa akin na hindi lang yun ang una na ginawa nila ang pangyayari na iyon. Napakatanga ko na hindi ko man lang nalaman o kaya ay napansin na meron na palang nangyari sa kanila sa tapos sa bahay ko pa talaga nila ginawa ang sumunod ng walang paalam. Sakit naman nun.
Simula nung umalis siya at bumalik ulit dito sa isla ay hindi na ako gumagawa ng paraan para magkakomunikasyon kami. Masyado akong nasaktan sa taong hindi alam na nakakapanakit na pala sila.


Thursday, November 7, 2019

Trenta Na Ako


November 8, 2019
                I am now 30 years old, and what the hell I am doing now? I have a stable job as a nurse, a circle of good friends and a health mom. I am now finishing my house and putting it all together.
                But still, I am lacking of something, or maybe someone. Is it a family that I can call my own? But I still am having trouble with my finances and bills.
                Iniisip ko na umalis na dito sa Culion para naman magkaroon ako ng ibang environment at magkaalis na din sa katoxican ng mga tao dito. Napapagod na ako sa mga binibigay na wrokload nila sa akin.
                Napapagod ba talaga ako o tinatamad na ako?
                Ewan ko.
                Parang hindi umuusad ang buhay ko. Sobrang relax lang ako. Living comfortably ob my own. mayroon akong boarding house na ako lang mag-isa. Nood ng movie, exercise pabahgya at matulog. Hindi masyado iniisip ang problema. At tinatakasan ko. Naisip ko na isang escape ang Culion sa akin. Pwedeng ako lang mag-isa na walang pakialam sa lahat at hindi pinakikialaman ng lahat. Unless umalis ako ng boarding house.
                Sobrang tinatamad na din ako dito sa boarding. Yung walang drive na gumawa ng kung ano. Ang dami kong naiisip pero hindi ko naman kayang ipatupad. Hays.
                Ewan ko na lang din.
                Dapat araw-araw ako na nagrereview if gusto ko talagang mag-abroad.
                Gusto ko ba talaga na mag-abroad?
                Ewan.
                Trenta na ako pero parang hindi pa rin ako marunong sumagot sa mga sarili kong katanungan.