Wednesday, June 30, 2021

I Handled 40plus Positive Patients

 Nakauwi na ako ng Coron. 

Going back sa aming duty, I remember, I always ask Mara Megan, "What if magpositive ako?" Hindi ako confident sa PPE ko at kinakabahan ako sa dami ng mga hinandle ko. Mayroon pa kaming mga hero moments na dapat ay wala. Dahil walang emergency sa COVID ward. Ikaapat pa lang na araw mayroon na kaming death. Dalawa. At yung isa na nalipat sa ICU ay inabutan din ng kamatayan sa ICU. Ang toxic. Kami pa ni ate Nessie Ann ang mag 24hours duty. Kaya nung time na yun sobrang ang hirap magdesisyon sa mga pangyayari. Samahan pa na duty si Marga. 

Mabilis lang na dumaan ang mga araw. 14 days. 12 hours duty. 5 days quaratine duty. Nauna na kami lumabas kila Mara Megan nung last day of duty namin. Hindi na kami pwede maabutan ng susunod na team kaya pinababa na kami sa Tabing Dagat. Dahil kinabukasan pa sila, si Mara Megan at Ate Perla (Lalang), kaming tatlo, ako, ate Nessie Ann at Wilmer  ang nag-ukopa ng isang kwarto. 

Kinabukasan, tanghali na. Wala pa sila Mara Megan at ate Perla. Kinabahan na ako, kasi nga nung gabi habang endorsement ay masakit na ang ulo ni Mara Megan. Minsahe ko pa ang ulo niya. Marami pa rin silang admission. Tapos si ate Ma. Fatima nagmessage na nasa fastlane daw si Mara Megan, nag-uubo. At dumagdag pa ang aking kaba. Nagdasal na ako na sana negative siya kung sa fastlane man siya. At maya-maya pa ay dumating na sila galing ospital. Ayaw ko silang papasukin. Uuwi pa ako ng Coron kung magnegative ako. Mayroon daw diskriminasyon sa ginagawa ko. Kinumpirma ko kung galing ba sila ng fastlane. Pina-prank lang daw nila ako. Mga animal sila. Kabado ako. Ang tagal lang daw talaga ng endorsement. Saka wala pa kasi yung result ng swab test ng kapalitan nila. Sa kabilang kwarto ang dalawa na dumating. 

Limang araw. Limang araw pa ang hinintayin namin, bago kami isaswab ulit. Pangatlong araw na nung nagtanong-tanong ako kung paano ako makakauwi ng Coron. Napakahina ng signal doon at kailangan namin ng malakas na signal para sa online class. Tuwing hapon ay nasa veranda kami ng Tabing Dagat, kanya-kanyang muni muni o kaya ay naglalaro ng baraha. Tinuruan na rin nila ako maglaro ng pusoy dos. Twing hapon din ay nag-eexcercise din ako. Sobrang pinakikiramdaman ko ang aking sarili kung magkakaroon ako ng sintomas. Walang na mimissed out na vitamins. Kailangan uminom pati na rin ng maraming tubig. 

Nagpostive si Dok Jorge.Tumawag siya. Narelieve ako sa pagtawag niya. Humingi siya ng pasenya at ako na rin. Humingi ng tawad sa kanya.

Swab day. Akala ko na yung magsaswab ang pupunta sa Tabing Dagat. Kami pala ang aakyat sa ospital. Kanina pa dumating ang sundo. Nakapantulog lang ako nung umakyat sa ospital. Ayaw ko na magbihis. Dagdag sa labahan. Kasabay din namin ang COVID extension magpaswab. Pagkatapos nun ay bumalik na kami ng Tabing Dagat. Hapon na nung lumabas ang result namin. Natagalan pa kami kasi hindi kasabay yung result ni ate Perla. Medyo may kaba kasi ang tagal ng resulta nya. Ramdam din namin yung kaba niya kahit hindi niya pinapakita. 

At lumabas na ang resulta. Negative kaming lahat. Late ng gabi nung kami ay umuwi. Dumaan na din ako kila Diane Kathleen(DK), sila lang ni Sid Tyler ang nasa bahay, dahil wala si Tatay Boy at Mama Vangie, pati si Teng, dahil nagka-covid. Dun na ako nagdinner. Parang ang laki ng bahay kapag walang tao. Doon na din natutulog si Nerizza(Isay) at si Carmela. Kinabukasan ay naglaba na ako at plinano ang mga gagawin kong hakbang para makauwi ng Coron. Nakalimutan ko, nakahard lockdown nga pala ang Tiza. Wala naman nagsita sa akin sa paglalakad ko. Magmomotor sana ako kaya lang ayaw umandar ng motor ni Isay. Dumiretso muna ako ng Nursing office para magpaalam sa mga heads ko. At ito na daw ang big break ko kapag nakauwi ako ng Coron. Pagkatapos nun ay pumunta naman ako ng admin para magpaalam sa HR. Mahigpit ang guard ng admin. HIndi muna ako pinaakyat. Tinawag pa si mam Grace na bumaba para kausapin ako. Kukuha din ako ng sweldo kaya umakyat din ako, sayang lang ang pagbaba ni mam Grace. Nakuha ko na ang swedo ko, kaya lang bumuhos ng malakas ang ulan. Wala akong payong. Buti na lang at may payong si Regis. Hiniram ko muna at bumalik sa ospital para sa aking printed form ng swab result. Tanghali na nun at sa Nursing office na ako nag-antay ng oras. Doo n na rin ako kumain. May papancit ang Nursing office. 

Ala una na nung bumaba ako sa Records, hindi pa pala napiprint kasi hindi pa naeencode yung result ko. Kailangan kasi yun para makakuha ng travel order sa RHU ng Culion. Tatlong oras ako nag-antay. Wala pa din ang result. Madami kasing sinaswab ngayon. Ang daming staff ang nahahawa. Napakabusy ng lahat. Nainip na ako kaya bumaba na ako sa RHU kahit wala pa yung result ko. Pinakita ko lang yung sms sa akin ni mam Diane para malaman nila na negative ang result ko. Then nung nasa admin naman ako ng munisipyo, buti at doon si Susay. Napapirmahan ko din kay sir Max yung papel. At yung last step ay sa Toursim office, buti at doon si Dejemar. Nagawa din yung mga kailangan ko na papel. At walang nagsita sa akin kahit nakamotor ako. Salamat talaga. Bumalik pa din ako sa ospital pero wala pa din ang result ko.

Nung nakauwi na ako sa bahay. Tinawagan ko na yung laboratory na kung pwede magawa na yung encoding ng result ko. Mabuti na lang at mabait yung nakausap ko kahit hindi ko kilala. Nagchat na din si mam Kiray na nauwi niya yung result ko. Nag-empake na ako at tinext na yung bangka na sasakyan ko. Mabuti na lang at nagsuggest ng masasakyan yung nasa RHU kung hindi, hindi ko alam yung sasakyan ko. 

Kinabukasan, maaga pa ako nagmotor para makuha yung result ko kay mam Kiray, dinaan ko na din sa Tourism office kasi paulit-ulit ako na pinapaprint ko na ang result ko. Tapos pagkaalas-otso ay bumaba na ako sa may CES para sumakay sa bangka ng Big Dream Boat Man. Napakita ko na din kahapon pa yung travel order ko sa coast guard para alam na nila agad na aalis ako. Bago na din ako bumaba sa nagpaalam ako sa Brgy. Hall ng Tiza, doon na din ako nakisuyo ihatid sa CES. May maleta kasi ako, laman ang mga bigas na ayuda namin ni Lesh. At ako ay nakasakay na sa bangka. 

Pagkadating sa Coron. Tsinek yung mga papel na dala ko at ako ay sumakay na sa tricycle pauwi ng bahay. Kausap ko din ang EOC ng Coron. Three days prior pa lang bago umuwi kinausap ko na sila agad. Di ako sure kung na check talaga ang bahay kasi wala naman si Mommy nung pumunta sila. Itatampal ko sa kanila ang RT-PCR test ko kung sa quarantine facility ako mag-sstay. Even though natatakot din naman na ako baka magpositive ako after home quarantine at magdala ng virus dito sa bahay. 

Isang himala na nakauwi ako sa gitna ng maraming kaso ng positibo sa Culion. Salamat sa Diyos.

Sunday, June 20, 2021

I was Scolded for being a Zombie.

 

Zombie. No brains. Yan ang tawag ko sa sarili ko kapag puyat ako at kulang sa tulog. Hindi nagfufunction ng maayos ang utak ko at parang luatang ako sa mga pangyayari at mga kaganapan.  Walang self-direction, hindi ko alam kung ano na ang gagawin unless may magpaalala at magsabi sa akin kung saan na ako patutungo.

24hours duty. Magsisimula ng alas sais ng hapon at matatapos ng alas sais ng hapon, kinabukasan. Matindi ang labanan ngayon duty na ito. Ang daming positibo. Walang gabi na wala kaming admission. Napupuno ang mga kwarto, laging may lipatan ng mga pasyente sa iba’t ibang kwarto dahil nga pinagsasama na ang mga positibo. Labindalawang oras na duty at puro pawisan palagi pagkalabas ng mga infected area. Pitong araw na puro pang gabi ang aming shift  at mayroon pa kaming 24hoursduty after seven days of night shift. Kaliwat-kanan na bahagi ng  ospital may positibo. At ngayong 24 hours, maraming nangyari.

May buntis na naman. Isa sa pinaka ayaw ko. Buntis. Buntis ngayong pandemya. Hindi kasal sa asawa. Baka mapanghusga lang ako at dapat ko iyon tanggalin sa aking sistema. Hindi ko naman pinapakita sa mga pasyente ko na ayaw ko sa sitwasyon nila,pero hirap ang kalooban ko kapag sila ang bibigyan ko ng kalinga. Iresponsable. Yan ang nasa isip ko. Minsan ay napapamura pa ako sa station. Tangina. May buntis na naman. Sa gitna ng pandemya. Sa gitna nga mga nag-uubuhan na pasyente. Sa gitna ng mga nakakahawang virus. May buntis. Alagain ang buntis. Madaming nararamdaman. At ang partikular na buntis na ito. Mataas ang bp, manas at malakas manigarilyo. Sana nga lang  ay nagative siya para malabas na siya ng COVID ward.  Gabi siya dumating. Mahaba ang duty na ito, bukod sa bente kwatro oras ang duty ko, may buntis. Lahat ng buntis na magpopositibo sa COVID19 ay subject for cesarean section. At siya ay nagnegatibo, siya dapat ay ililipat. Kailangan siyang malipat. Naririnig ko ang mga doktor na nagsasabi na siya ay dapat ng ilipat dahil siya ay mahahawa lamang ng COVID19, ngunit pangit ang baga niya. Pangit nag kodisyon niya. Mayroon na siyang ubo. Pero dapat pa rin siyang ilipat. Nasa lugar siya na kung saan ay napapalibutan ang kwarto niya ng mga positibo.

Mabilis na pangyayari. Madami pa na dadating na mga pasyente. Kailangan ng ilabas ang buntis. Hindi pa siya manganganak. At dahil siya ay negatibo, kailangan na siyang lumabas. Nagsulat na ng  order ang isang doktor na maaari na siyang lumabas. Nakausap ko na ang paglilipatan. Pinalabas ko na ang pasyente dahil handa na ang lahat. Tinawagan ko na ang supevisor para magkaroon ng tao na magtatraffic ng paglabas ng pasyente. Ngunit nung pagkakataon na iyon ay pinatigil ng mga supervisor ang paglipat. Negatibo ang pasyente. Hindi pwede ilipat sa extension ng mga COVID ward. Kinausap ng supervisor ang OB ward na mayroong kwarto na walang pasyente na doon. Doon na lang ilalagay ang pasyente. Nasa labas na ang buntis. Marami pa ang papasok na pasyente. Tinawagan ko ang OB ward. Doo na ilalagay ang pasyente. Kinausap na sila ng supervisor. Mabilis na pangyayari. Nailipat na doon ang buntis. Pangit ang baga niya.

Zombie. Wala pa akong tulog. Nailipat na ang buntis. Mabilis na pangyayari. Tumawag ang doktor ng mga buntis, bakit hindi nasunod ang kagustuhan niya. Nagdepensa ako sa mga ginawa ko.Hindi ko desisyon ang lahat. May nagdesisyon para sa akin. Sumunod lang ako.  Mabilis ang mga naganap. Malungkot ako. Galit siya. Ayaw ko ang pakiramdam na may galit sayo. Sumisikip ang dibdib ko. Parang sinasakal ang paghinga ko. Tanginang buntis yan.

Lumagpas ang limang araw. Binabalikan pa rin ako ng bente kwatro oras na duty ko. Ngpositibo ang buntis. Mukhang madami ang nahawa, ngunit kasabay din ng pagkahawa ng mga staff ay mga pagkahawa ng mga kasamahan din nila sa bahay nila. Laganap ang pagpakahawa sa labas kaya hindi natin masabi kung ang buntis ba ang nakahawa at maaga lang ang pagkakaswab sa kanya o galing sa labas na dala ng mga staff galing sa mga pamilya niya. Naguguluhan na ako. Hindi ko na din alam. Nakita ko si doktor. Galit siya. “Tignan mo kung anong ginawa mo” , sabi niya.

Nalulungkot ako. Marami ang nahawa sa OB ward. Kasalanan ko ba? Ako ba yun? Dahil ba sa akin? Duty pa ako. Ang sakit sa ulo. Para akong sisipunin na hindi naman. Parang sasakit ang ulo ko na hindi naman. Nai-stress na ako. Parang gusto ko ng matapos ang duty na ito. Nalulungkot ako sa mga nangyayari. Dark days. Napakadilim ng  buong ospital. Parang may isang malaking ulap na itim ang nakapaibabaw sa ospital na ito. Dark days. Malungkot ang mga balita. Nakakabahala ang mga nahahawaan na kakilala ko na staff. Nakakaawa. Ang palabas pa ng pabatid ay tila kasalanan pa ng mga staff kung bakit sila nahawa. Nakakalungkot. Sana matapos na ang duty na ito.

Ikalawang araw ng quarantine. Nabalitaan namin nagpositibo si doktor. Nakakalungkot. Nagpadala ako ng mensahe sa kanya. Kamusta ka na, sabi ko. Kinakabahan ako sa reply niya. Iniisip ko na galit pa rin siya. Ngunit hindi. Tumawag siya. Positibo siya pero pagaling na. Hindi nakakahawa ang pagkakaroon niya ng virus. Iniisip niya na baka kami, ako ang nahawaan niya. Hanggang ngayon ay wala naman akong sintomas. Hays. Dark days.

Wednesday, June 9, 2021

Subject to Swab

May nagpositibo sa lakad namin sa isla. 

Sinusubok talaga ako ng June. Grabe si June. Kapag umulan, buhos. Parang hindi titigil si June sa mga pasabog niya ngayong taon. Nakakakaba. Bago pa lang ako pumasok ng COVID ward. Pasabog agad si June. 

June 3. Isang araw bago pumasok ng COVID ward. Nagkasakit ang ate Ma. Fatima. Bahing ng bahing. Hanggang sa nagkasipon. Inubo at parang magkakatrangkaso. Sinabihan namin na magpatigin sa fastlane. Hindi na siya pinapasok. Naghanap ng bagong nursing attendant na makakasama ako. Ang ate Nessie Ann ang napili. Siya ay kambal ni ate Ma. Fatima. Kambal sila pero premature si ate Fatima kaya sakitin siya. 

June 8. Hapon na ako gumising from night shift. Nag-on ako ng data. Maraming messages ang pumasok sa messenger. At shocks! Nalaman na ang gala namin sa Bayaca Island. Nagpositibo ang isang nakasama namin doon. Kinakabahan ako, sobra. Natakot ako na makwestyon ang mga activities namin sa isla. Baka madamay ang mga tao doon na wala naman kinalaman sa mga kagustuhan namin na gumala at mag-unwind. Grabe. Para na naman akong binuhusan ng tubig. Lahat ng pumunta ng Bayaca Island ay subject for swabbing. Nakakakaba. Nakakapanghina ng pakiramdam. Ito na ba ang kabayaran ng panandaliang kasiyahan? Parang mas mabigat ang kaba kaysa sa saya. Kung ako lang naman at ako lang, walang problema. Kaya lang mayroong kasamang iba. Marami kami. Ayaw ni Eman na may mapapahamak dahil sa mga kagustuhan niya. Hays. Nakakapanghina ng pakiramdam. Nakakaguilty sa mga inaya ko. Iniisip ko, baka kasalanan ko. Sana na lang talaga, negative ako. 

Kami ay na swab.
Naluha na naman ako. Para akong kaiyakin. Alam ko naman ang pakiramdam pero naluha pa din ako. Kadi may kaba ako ngayong swab na ito. What if? 
Tumawag si Dra. Ma. Regina, binganggit niya ang mga pasyente na negative at nalaman na rin niya ang lakad sa isla. Regarding sa mga GP, labas naman ako diyan, pero yung sa COVID ward. Isa ako sa mga utak nyan. Hindi na ako nakasagot sa tanong ni Dra. Ma. Regina kung sino ang pasimuno nyan. Sinabi na lang niya nag mag-ingat dito sa COVID ward. Mabigat sa pakiramdam. Alam na ng boss ang naging lakad namin. Si Eman na naman. 

Negative ako sa swab test. 
Napapakinggan pa rin ang aking mga dasal.

Tuesday, June 8, 2021

Losing a Cellphone or Losing A Person?

Duty na ako.

Nakatayo ako sa pagitan ng tatlong pasyenteng may COCVID19. Nagbabantay. Tumutulong kung paano maiibsan ang hirap nila sa paghinga. Napapaisip ako. Ano ang mahalaga? Mawalan ng bagay na pinapahalagahan mo o buhay na mahalaga sa mga tao? 

Nakakaiyak ang sitwasyon. Wala akong magawa para mawala ang hapo nila. Para silang mga isda na tinanggal sa tubig na naghahabol ng hininga. May pagkakataon na nangingitim ang daliri sa paghabol ng mga hinga. Parang hindi sumasapat ang oxygen na binibigay ko sa kanila. Kulang talaga. 

Nasa pagitan nila akong tatlo. Nasa pagitan ako ng buhay at kamatayan. Nasa pagitan ako ng pandemya. Ito ang tunay na giyera. Paano malalabanan ang virus na ito? Nasa gitna nila ako. 

Ano ang mahalaga, bagay na nawala sayo? O buhay na maaaring mawala sa harapan mo? 

Bagay lang yun. Pwede palitan. Memories lang yun pwede maalala yun. Nakakalungkot maalala ang mga larawan na nakalagay doon. Lahat, wala na ang kahapon. Ang mga lugar na pinuntahan namin, ang mga ngiti, ang mga kilig na nakakunan ng cellphone na yun. Wala na. Wala na siya. Nilamon na ng dagat. Wala na akong cellphone. Gamit lang yun. Mapapalitan. 

Sa paniniwala ni Eman. Kapag wala na. Wala na. Hindi na aasa na babalik pa. Lahat ng lumilisan ay nawawala. Hindi na makakabalik at hindi na babalik. Moving forward. Moving on. Tanggapin ang katotohanan at lumakad palayo sa nakaraan. Tapos na. Tapos na ang kahapon. 

Umalis ka na. Lumayo ka na. Lisanin mo na ang kahapon. 

Thursday, June 3, 2021

I Lost my Phone and I Think I Lost the Fight

 I lost my Samsung S20plus in the deep blue sea. 

 Papunta pa lang kami ng Bayaca Pirate Island. Nakaearphone ako, nakikinig sa cellphone ko. Inabot sa akin yung chocolate candies. Iaabot ko sana sa mga bangkero. Tumanggi sila. Umikot ako para iabot sana sa kanila ang chocolate candies at may narinig ako nagbounce. May nahulog. Wala na ang cellphone ko. 

Napahinga na lang ako ng malalim. Ayaw ko naman masira ang kasiyahan ng grupo kaya sinabi ko okay lang. Pero hindi ako okay. Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Pagkatapos ng apat na night shift. Puyat yan. Wala na akong magagawa. Gusto ko maiyak pero di ko magawa. Natahimik na lang ako. Mabigat sa pakiramdam. 

Pagkadating namin sa isla. Nabalita na agad sa kanila ang nangyari. Kinausap niya ako at nakikita daw sa mga mata ko ang lungkot. Niyakap niya ako. Pero mabilis lang iyon kasi maraming tao. Sinimulan na ang inuman. Pagkadating pa lang. Jose Cuervo. Coating my self with temporary happiness para makalimot saglit sa nangyari. Iniisip ko na dapat hindi mabahiran ng lungkot ang grupo dahil sa kapabayaan ko. Kapag tumahimik ako baka masira lang ang lakad. 

Uminom. Kumain. Naglaro. Nagsiya. 

Gabi. Nakainom na ang lahat. Tapos na ang mga palaro ng inuman.

Lumipat kami ng buhangin. Nakaupo kami lahat. Humiga ang isang doktora sa hita niya. Nasaktan ako. Gusto ko umalis sa sitwasyon  pero di ko magawa. Hindi ko kayang magsabi na nasasaktan ako. Hindi ko kasi kayang gawin yun sa kanya. Gustong-gusto ko sana. Pero parang malalabag ko ang karapatan niya. Hanggang hawak lang nga ako sa tenga at buhok. Yakap nga parang patanong pa. Nasasaktan ako. Tinitignan ko lang siya. Siguro naman nararamdaman nya naman. Gusto ko siya pero di ko kayang ipaglaban. Wala akong karapatan. Hindi ako nagsasalita. Siguro may nakapansin at pinatayo nila ang doktora. Pero para sa akin, parang habangbuhay ang tagal ng pagkakahiga ng doktora sa hita niya at parang habangbuhay ang sakit. Umalis muna ang doktora at ako ay nagkipagkwentuhan na. 

Hanggang sa tatlo na lang ang naiwan sa inuman. Paminsan-minsan ay umaalis ang kasama namin nung tatlo na lang kami. Meron kami maikling pag-uusap. Di ko alam kung ano ang tinanong ko pero sabi niya siya ay napainvolve na naman sa relasyon ng dalawang magkasintahan. Hindi na naman siya natuto. Tinanong ko kung totoo ba? Napahinga na lang ako ng malalim at nasabi ko sa sarili ko na "Shit Eman!" Nagbibiro daw siya. Naguguluhan na ako. Tinanong ko siya, "Alam mo ba na gusto ka ni Eman?" , "Ano nag stand ni Eman sa iyo?"

"Eman is a friend", sagot niya.

Friendzoned.

Tinanong ko siya kung magnapupusuan ba siya as of now. Wala. 

Kinabukasan. Nag-open na daw ang biyahe sa Coron. Tinatawagan na rin siya ng company niya. 

Magpapaiwan ako sa Bayaca at uuwi bago ako magduty. Pero uuwi siya ng Culion with his reasons. 

Si Eman ay malungkot. 

Si Eman ay kailangan ng umalis ng Culion.

 

 

 

Sunday, May 30, 2021

Four days of Night Duty

 Mahirap maghabol. 

Pero kailangan ko, dahil sayang naman ang duty ko kung mababawasan lang din naman ako ng sweldo. Kailangan kong pumasok ng apat na araw na may labindalawang oras na duty. Sa kadahilanan na kami ay pansamantalang pinalitan sa aming duty sa COVID ward at pinapakuha na ang mga extra off namin. Kapag may positive kasi sa loob ng ward, dun kami nagsstay. Walang uwian.

Unang gabi. Duty ako. Tumulong ako sa mga pasyente. Pang pm shift si Madam. Nagkatagpo na naman kami pero mas civil naman ngayon. Hinga ng malalim. Hawak sa dibdib. Alam ko naman na hindi malilimutan ang nakaraan pero kailangang iwasan muna sa kasalukuyan. Medyo nag-aadjust pa ako sa mga tao even though matagal naman ako dito pero may mga bagong staff na kasi at nakaadjust na sila sa isat-isa. Sa dami namin na duty, nagtry na ako gumawa ng slides ko para sa TFN pero wala rin naman ako nagawa. Nanood lang ako ng netflix. Tama ba yun?

Ikalawang gabi.  Sa medical pa rin ako. Apat pa rin ang pasyente. May pasyente ako na may cancer. Parang ito lang ang una kong pagkakataon na makahawak ng cancer patient. Iritable daw nung unang gabi na pumasok ako. Sinubukan ko kausapin habang nagbibigay ako ng gamot. Okay naman siya kausap. Responding, nagpapasalamat sa mga gamot na binibigay ko. Then night shift pala si Madam. Okay din naman. Makwento si Madam, tungkol sa duty at sa mga nangyayari sa ospital. Pero medyo inaantok na talaga ako. Hoping na umakyat na siya para makaidlip na kami. At sinubukan ko na naman na  gumawa ng slide pero wala pa rin ako nagawa. 

Ikatlong gabi. Nalaman ni Mam Vie na naghahabol lang ako ng duty during nagwawalking kami. Kaya sinabi nya sa mga supervisor na ako na lang magsupervisor. Alas diyes, ako na ang supervisor pero bago pa sa akin ilipat ang korona marami pang inayos si Sir Gerry regarding sa mga concern ng taga ER. Nagrisk assessment kasi ang tatlong utility nila. Walang utility ang ER. Kaya tinawagan ni Sir Gerry ang head ng mga utility pati ang chief nurse na din. Waiting ako na maresolve ang mga concerns. Then endorsement niya sa akin na may DNR/DNI sa NICU. Ang concern niya ay kapag may pinasok na manganganak at need ng baby ang transition ward ng pedia, kukulangin ang stafff na maghahandle na pasyente. After ng endorsement nag rounds na ako. Kakwnetuha ko si Arcelie. May nagpositive na utility. Naku. Kalahating kaba. Iniisip niya kung nakasalamuha ba niya yung utility na nagpositive. And it turns out. Nakasalamuha niya pero matagal na. Bumalik na ako sa nursing office. Nagset-up ako ng computer ko para sa assignment ko. Then dumalaw ako sa pa NICU, wala na si baby, yung DNR/DNI. Tinawagan ko si Mam Vie at the middle of the night. Wala pa kasi ang mga kamag-anak niya pero natawagan na ng social service nung umaga pa. Kailangan na ding dalhin ng morgue ang bangkay. Naisip ko, ang dami namang aayusin. Bumaba ako sa guard para ipaalam ang sitwasyon. Sila na ang magbabantay sa bangkay. Pagkaakyat ko ay inantok na ako. Sinubukan ko nang maidlip. Sana wala ng tawag. Biglang nag ring ang telepono. Isang beses. Nagising ako. Tinignan ko ang orasan. Eksakto. Alas tres ng umaga. Tama ba ito? Mag-isa lang ako sa nursing office. Wala namang tawag sa hotline o kaya text kaya umidlip ulit ako. Pagkagising ko ay alas sais na, ngunit wala pa ang survisor na kapalitan ko. Nagpapalit pala ng oras. Vaccination day kasi. Iniwan ko na lang sa OPD ang logbook at tinawagan ko na lang siya.

Ikaapat na gabi. Ang bubuo sa aking duty. Pagkatapos nito ay magpapaanod na ako sa dagat. Magrerecharge para sa mahabang duty sa COVID ward. Sana hindi ako supervisor. At hindi nga. Ikatlong gabi pa lang ay nag-aaya na ako ay papuntahin sa isla. Gusto ko rin naman sumama pero duty call. Nandoon na sila. Yung mga doctor. Kasama siya. Matagal kaming walang chat. Hindi din ako nagchachat. Ewan ko. Parang di ko alam kung nakakagulo na lang ako. Tumulong ako sa duty pero mas gusto niya na hands on siya. Kaya umidlip na lang ako. Pang apat ko na gabi na duty. Ginising na ako nung alas singko bente na. 

Babalik na naman ako sa isla. 

Saturday, May 22, 2021

Nakasama Ko ang mga Kaibigan Niya

Kami ay nagdesisyon na babalik kami ng isla.

Si doktora, ako at siya. 

Pagkauwi ko sa bahay ay nagmadali na ako na pumunta ng Palawan Pawnshop para magpadala kay mommy ng allowance. Manghihiram sana ako ng bike kay Amore pero dahil nga umulan at basa ang bike, pinahiram niya ako ng motor niya. Si Amore ay nagluluto ng carbonara at nagpasabay na din ng tinapay afetr ko magpadala kay mommy. Medyo matagal ang pila doon kaya parang di na din ako sigurado sa oras kung makakasabay ba ako.

Binalik ko na ang motor kay Amore. Nagsasalin na siya ng pasta sa sauce. Nagchat na Siya sa akin kung nasaan na ako. May lakad nga pala. Tinawagan ko siya. May nakasave naman pala ako ng number nya. Mas madali na kausapin siya sa number niya kaysa gumamit pa ako ng messenger. Sa bahay na nila kami magkikita-kita. Isasama niya ang dalawa niyang kaibigan.Magbabaon ako ng carbonara.

Nagmadali na ako mag-empake. Malapit na ang oras na kami ay aalis. Sumakay na ako ng tricycle at bumaba sa palengke. Nandoon na rin si doktora. Namimili siya ng kakainin namin sa isla. Limang araw ang usapan namin. Mahaba-haba din na araw yun. Marami rin kaming napamili. Medyo mabigat ang mga dalahin kaya pinalagay muna namin sa bahay Niya. Nandun na yung dalawa niyang kaibigan. Marami nang pinamili sa lamesa Nila. Dumudungaw ang aso niya sa akin at medyo hindi ako komportable kasi malaki at malakas ang tahol. Sinabi niya sa akin na maliit lang ang bangka. Nagtanong din siya kung natatakot ba ako. Mas natatakot ako sa aso niya. Gusto ko sana maglagi doon sa loob ng bahay nila kaya lang kailangan kong samahan si doktora na mamili. Pagkabalik namin sa bahay nila ay dumating na daw ang bangka. Naalala ko, wala pala akong towel na dala. Pinahiram niya ako ng face towel. Mabango. 

Maliit lang ang bangka na sasakyan namin. Kulay pula. Nung oras na iyon ay may bibilhin pa ang bangkero kaya naghintay pa kami sa kaniya. Kasabay nun ay may pasyente na positibo na binababa sa kabilang tambakan.Nagtago ako pati si doktora. Baka mapansin kami ng aming mga kaempleyado at ma issue na aalis ng town proper. Hanggang sa sila na may pasyente ay nakaalis sakay ng ambulansiya kami naman din ay bumaba na sa bangka, nilagay ang mga gamit at naglayag palayo. Kasama ko na ang mga kaibigan niya.

Nasa bandang harapan ako, pangalawa. Maganda ang panahon. Banayad ang dagat. Walang hangin. Kalmada. Derecho ang biyahe. Kakwentuhan ko ang kaibigan niya. Si Jimi. Si Jimi ay malambot. Babad sa downy. Matagal ko na siyang kakilala, nakasama ko rin kasi ang pinsan niya na si kuya Jonathan nung college. Parte si kuya Jonathan ng team sa teamwork. Simula ng umalis kami sa town proper, nagkekwentuhan na kami hanggang na tumigil ang makina sa pag-andar sa gitna ng dagat. Kinukwento niya yung mga encounter namin before sa mga sayawan sa destino. At kami ay nakarating na ulit sa isla ng Bayaca. 

Nakatayo pa rin ang mga tent na ginamit namin kahapon. Nagsabi si kuya Rex na sa taas, sa kwarto na lang niya kami matulog ni doktora. Pinahanda na rin  niya ang isang kwarto para sa kanilang tatlo. Nagluto ng hapunan at kami ay kumain na. Nagbukas ng bote ng alak at kami ay nagkwentuhan ng mga kaibigan niya. Nagpaanod sa alak at mga kwentuhan. Kasama ko na ang mga kaibigan niya. Medyo kinakabahan ako kasi pakiramdam ko para akong estranghero na kasama nila. Paano kaya kung malaman nila na gusto ko yung kaibigan nila. Paano kaya kung makita nila na kinikilig ako sa kanya. Paano ko maitatago ang nararamdaman ko sa nandiyan sila. Medyo challenging ang mangyayari. Inantok na ako.

Umakayat na ako sa taas at gising pa si doktora at kuya Rex. Sila ay nagkekwentuhan. Nasa gitnang kama nila ako. Medyo sumabay ako sa kwnwtuhan nila pero nagpaalam na ako matulog. Sabi ko, orlogs na ako. At kami ay natulog na sa kawalan.