Sunday, May 30, 2021

Four days of Night Duty

 Mahirap maghabol. 

Pero kailangan ko, dahil sayang naman ang duty ko kung mababawasan lang din naman ako ng sweldo. Kailangan kong pumasok ng apat na araw na may labindalawang oras na duty. Sa kadahilanan na kami ay pansamantalang pinalitan sa aming duty sa COVID ward at pinapakuha na ang mga extra off namin. Kapag may positive kasi sa loob ng ward, dun kami nagsstay. Walang uwian.

Unang gabi. Duty ako. Tumulong ako sa mga pasyente. Pang pm shift si Madam. Nagkatagpo na naman kami pero mas civil naman ngayon. Hinga ng malalim. Hawak sa dibdib. Alam ko naman na hindi malilimutan ang nakaraan pero kailangang iwasan muna sa kasalukuyan. Medyo nag-aadjust pa ako sa mga tao even though matagal naman ako dito pero may mga bagong staff na kasi at nakaadjust na sila sa isat-isa. Sa dami namin na duty, nagtry na ako gumawa ng slides ko para sa TFN pero wala rin naman ako nagawa. Nanood lang ako ng netflix. Tama ba yun?

Ikalawang gabi.  Sa medical pa rin ako. Apat pa rin ang pasyente. May pasyente ako na may cancer. Parang ito lang ang una kong pagkakataon na makahawak ng cancer patient. Iritable daw nung unang gabi na pumasok ako. Sinubukan ko kausapin habang nagbibigay ako ng gamot. Okay naman siya kausap. Responding, nagpapasalamat sa mga gamot na binibigay ko. Then night shift pala si Madam. Okay din naman. Makwento si Madam, tungkol sa duty at sa mga nangyayari sa ospital. Pero medyo inaantok na talaga ako. Hoping na umakyat na siya para makaidlip na kami. At sinubukan ko na naman na  gumawa ng slide pero wala pa rin ako nagawa. 

Ikatlong gabi. Nalaman ni Mam Vie na naghahabol lang ako ng duty during nagwawalking kami. Kaya sinabi nya sa mga supervisor na ako na lang magsupervisor. Alas diyes, ako na ang supervisor pero bago pa sa akin ilipat ang korona marami pang inayos si Sir Gerry regarding sa mga concern ng taga ER. Nagrisk assessment kasi ang tatlong utility nila. Walang utility ang ER. Kaya tinawagan ni Sir Gerry ang head ng mga utility pati ang chief nurse na din. Waiting ako na maresolve ang mga concerns. Then endorsement niya sa akin na may DNR/DNI sa NICU. Ang concern niya ay kapag may pinasok na manganganak at need ng baby ang transition ward ng pedia, kukulangin ang stafff na maghahandle na pasyente. After ng endorsement nag rounds na ako. Kakwnetuha ko si Arcelie. May nagpositive na utility. Naku. Kalahating kaba. Iniisip niya kung nakasalamuha ba niya yung utility na nagpositive. And it turns out. Nakasalamuha niya pero matagal na. Bumalik na ako sa nursing office. Nagset-up ako ng computer ko para sa assignment ko. Then dumalaw ako sa pa NICU, wala na si baby, yung DNR/DNI. Tinawagan ko si Mam Vie at the middle of the night. Wala pa kasi ang mga kamag-anak niya pero natawagan na ng social service nung umaga pa. Kailangan na ding dalhin ng morgue ang bangkay. Naisip ko, ang dami namang aayusin. Bumaba ako sa guard para ipaalam ang sitwasyon. Sila na ang magbabantay sa bangkay. Pagkaakyat ko ay inantok na ako. Sinubukan ko nang maidlip. Sana wala ng tawag. Biglang nag ring ang telepono. Isang beses. Nagising ako. Tinignan ko ang orasan. Eksakto. Alas tres ng umaga. Tama ba ito? Mag-isa lang ako sa nursing office. Wala namang tawag sa hotline o kaya text kaya umidlip ulit ako. Pagkagising ko ay alas sais na, ngunit wala pa ang survisor na kapalitan ko. Nagpapalit pala ng oras. Vaccination day kasi. Iniwan ko na lang sa OPD ang logbook at tinawagan ko na lang siya.

Ikaapat na gabi. Ang bubuo sa aking duty. Pagkatapos nito ay magpapaanod na ako sa dagat. Magrerecharge para sa mahabang duty sa COVID ward. Sana hindi ako supervisor. At hindi nga. Ikatlong gabi pa lang ay nag-aaya na ako ay papuntahin sa isla. Gusto ko rin naman sumama pero duty call. Nandoon na sila. Yung mga doctor. Kasama siya. Matagal kaming walang chat. Hindi din ako nagchachat. Ewan ko. Parang di ko alam kung nakakagulo na lang ako. Tumulong ako sa duty pero mas gusto niya na hands on siya. Kaya umidlip na lang ako. Pang apat ko na gabi na duty. Ginising na ako nung alas singko bente na. 

Babalik na naman ako sa isla. 

Saturday, May 22, 2021

Nakasama Ko ang mga Kaibigan Niya

Kami ay nagdesisyon na babalik kami ng isla.

Si doktora, ako at siya. 

Pagkauwi ko sa bahay ay nagmadali na ako na pumunta ng Palawan Pawnshop para magpadala kay mommy ng allowance. Manghihiram sana ako ng bike kay Amore pero dahil nga umulan at basa ang bike, pinahiram niya ako ng motor niya. Si Amore ay nagluluto ng carbonara at nagpasabay na din ng tinapay afetr ko magpadala kay mommy. Medyo matagal ang pila doon kaya parang di na din ako sigurado sa oras kung makakasabay ba ako.

Binalik ko na ang motor kay Amore. Nagsasalin na siya ng pasta sa sauce. Nagchat na Siya sa akin kung nasaan na ako. May lakad nga pala. Tinawagan ko siya. May nakasave naman pala ako ng number nya. Mas madali na kausapin siya sa number niya kaysa gumamit pa ako ng messenger. Sa bahay na nila kami magkikita-kita. Isasama niya ang dalawa niyang kaibigan.Magbabaon ako ng carbonara.

Nagmadali na ako mag-empake. Malapit na ang oras na kami ay aalis. Sumakay na ako ng tricycle at bumaba sa palengke. Nandoon na rin si doktora. Namimili siya ng kakainin namin sa isla. Limang araw ang usapan namin. Mahaba-haba din na araw yun. Marami rin kaming napamili. Medyo mabigat ang mga dalahin kaya pinalagay muna namin sa bahay Niya. Nandun na yung dalawa niyang kaibigan. Marami nang pinamili sa lamesa Nila. Dumudungaw ang aso niya sa akin at medyo hindi ako komportable kasi malaki at malakas ang tahol. Sinabi niya sa akin na maliit lang ang bangka. Nagtanong din siya kung natatakot ba ako. Mas natatakot ako sa aso niya. Gusto ko sana maglagi doon sa loob ng bahay nila kaya lang kailangan kong samahan si doktora na mamili. Pagkabalik namin sa bahay nila ay dumating na daw ang bangka. Naalala ko, wala pala akong towel na dala. Pinahiram niya ako ng face towel. Mabango. 

Maliit lang ang bangka na sasakyan namin. Kulay pula. Nung oras na iyon ay may bibilhin pa ang bangkero kaya naghintay pa kami sa kaniya. Kasabay nun ay may pasyente na positibo na binababa sa kabilang tambakan.Nagtago ako pati si doktora. Baka mapansin kami ng aming mga kaempleyado at ma issue na aalis ng town proper. Hanggang sa sila na may pasyente ay nakaalis sakay ng ambulansiya kami naman din ay bumaba na sa bangka, nilagay ang mga gamit at naglayag palayo. Kasama ko na ang mga kaibigan niya.

Nasa bandang harapan ako, pangalawa. Maganda ang panahon. Banayad ang dagat. Walang hangin. Kalmada. Derecho ang biyahe. Kakwentuhan ko ang kaibigan niya. Si Jimi. Si Jimi ay malambot. Babad sa downy. Matagal ko na siyang kakilala, nakasama ko rin kasi ang pinsan niya na si kuya Jonathan nung college. Parte si kuya Jonathan ng team sa teamwork. Simula ng umalis kami sa town proper, nagkekwentuhan na kami hanggang na tumigil ang makina sa pag-andar sa gitna ng dagat. Kinukwento niya yung mga encounter namin before sa mga sayawan sa destino. At kami ay nakarating na ulit sa isla ng Bayaca. 

Nakatayo pa rin ang mga tent na ginamit namin kahapon. Nagsabi si kuya Rex na sa taas, sa kwarto na lang niya kami matulog ni doktora. Pinahanda na rin  niya ang isang kwarto para sa kanilang tatlo. Nagluto ng hapunan at kami ay kumain na. Nagbukas ng bote ng alak at kami ay nagkwentuhan ng mga kaibigan niya. Nagpaanod sa alak at mga kwentuhan. Kasama ko na ang mga kaibigan niya. Medyo kinakabahan ako kasi pakiramdam ko para akong estranghero na kasama nila. Paano kaya kung malaman nila na gusto ko yung kaibigan nila. Paano kaya kung makita nila na kinikilig ako sa kanya. Paano ko maitatago ang nararamdaman ko sa nandiyan sila. Medyo challenging ang mangyayari. Inantok na ako.

Umakayat na ako sa taas at gising pa si doktora at kuya Rex. Sila ay nagkekwentuhan. Nasa gitnang kama nila ako. Medyo sumabay ako sa kwnwtuhan nila pero nagpaalam na ako matulog. Sabi ko, orlogs na ako. At kami ay natulog na sa kawalan. 


Sumama Siya sa Lakad ng Mga Ate

Tanghali na. Nauna na ako na pumunta ng bangka. May lakad ang team A. Kami ay pupunta sa Bayaca Island, mag-uunwind. Kasama namin ang mga doctor. Matagal ang paghihintay ko dahil nagkaroon pa ng mga meeting at pagsasaayos ng schedule ang mga kasama namin. 

Magkachat na kami ng umaga pa lang. Mayroong lakad sila ng kaniyang barkada. Kahapon ko pa sana siya gustong yayain na sumama, pero may nauna na siyang schedule. Ayaw ko naman siyang papiliin kung sino ang sasamahan niya. Nung nasa bundok na sila kung saan sila ay pumunta ay nagchat siya na maalon daw. Kailangan namin matuloy ng team dahil ito lang ang panahon na makakaalis kami sa bayan ng Culion. 

Lumagpas na ang oras ng tanghali. Magkachat kami. Nagtanong siya kung nakaalis na ba kami. Hindi pa. Inaya ko na siya ay sumama. At nagconfirm siya na sasama. Sinabi ko rin sa ate Mara Megan na ichat siya para may backup. Panghila para sumama talaga. At siya nga ay sasama. Pinaalam ko na din siya. Sa mga kasama namin na may plus one ako. Pagkalipas pa ng mahabang mga minuto dumating na si dok Alger, dahil sa mga doctor, siya na lang ang inaantay. Bumaba na ako ulit ng bangka para antayin siya. Sinabi ko na din sa kaniya kung saan siya sa bababa. May dala siyang isang case ng alak. Pinabili ko. Kausap ko pa nun si Mam Tonet nang paglingon ko ay nasa tricyle na siya, nagbabayad. Pagkalapit ko sa kanya ay nagpasalamat agad ako. Kasi sumama siya. 

Umalis na kami. Maalon. Malalaki ang alon. Hinahampas ng alon ang bangka mula sa harapan. Pumapasok ang tubig sa mga kinauupuan namin. Nasa harapan siya umupo. Ako naman ay nasa may bandang likod,harap ng bangkero. Napakalakas talaga ng alon. Para kang nasa rollercoaster at laging nababasa. Nasa unahan siya kaya basang basa siya. Hanggang sa pumasok kami sa kawa na mayroong kakalmahan ang dagat. At kami ay nakarating sa bayaca island.

Pagkarating namin sa isla ay ibinaba na agad ang mga pagkain. Gutom ang lahat. Walang pananghalian. Inaya ko na siya kumain pero parang hindi daw maganda ang sikmura niya. Hindi pala siya sanay sa alon. Kahit ang sabi ng ate Mara Megan ay sanay siya sa bangka. 

Magbilis ang oras. Ang iba ay nagluto. Kami ay naligo na sa dagat. Nagpatayo na ng mga tent. Hindi pala niya alam na kami ay magoovernight dito sa isla kaya tanghali na kami umalis. Wala siyang dalang damit. Nagsabi na ako sa kanya na may mga extra akong damit. 

Napakaganda talaga ng sunset dito sa bayaca island. Parang painting. Surreal. Binibiro nila ako na dapat kami ay magkasama habang nanonood ng sunset. Minsan naaawkward ako baka may makapuna na gusto ko siya pero yung mga maliliit na gestures niya ay hindi ko mapigilan na mapansin tulad ng pagtingin sa mga mata, pagtaas ng kilay at pagngiti.

Gabi. Tapos nang kumain. Inuman na. Naglaro kami ng concentration. Napapagod sila sa mga pinangpapagawa ko sa kanila. Mind game, unang sasabihin ang pangalan manlalaro bago ipapasa sa susunod na manlalaro. Ako ang kanilang tinitira. Ako ang pinupunterya nila. Gusto nila akong malasing. Gusto nila akong mabulok. Pero hindi sila magwawagi. Palaban kaya eto. Hindi tayo tinuruan ng sexbomb para bumawi. Hanggang sa nagpalit na ng laro, category game, na sobrang pinaglalaban ang mga sagot, tulad ng mga bagay na malambot na pinatitigas. Ulo ng baboy na nilagay sa freezer at graham cake. Not the usual answer dapat para masaya. Masaya siya. Tuwang tuwa siya sa laro. Hanggang sa napagod na ang mga manlalatro at unti-unting nawala sa lamesa. 

Kami na lang ni Dra Kring ang natira kasama siya. Gusto ko nang umuwi ng Coron. Nalulungkot na ako sa Culion. Sa lahat ng mga nangyayari na parang wala nang katapusan na kalungkutan. Gusto ko nang bumalik sa bahay. Gusto ko nang makita, makalaro at magpaligo ng mga aso. Gusto ko nang mayakap ang Mommy. Gusto ko nang umuwi. Hindi pwede. Lockdown sila. Madami ang cases. Marami ang namamatay dahil sa COVID19. 

Natulog na siya. Nagpahanda siya ng sarili niyang higaan. Medyo nag-expect ako dun na may katabi ako sa tent. 

Kinabukasan. Almusal. Maaga pa rin ako gumising. Naririnig ko ang boses niya. Nakikipagkwentuhan. 

Good morning. 

After kumain ay umakyat kami ng bundok, kasama ang dalawang doktor, si kuya Rex at siya. Titignan namin ang likuran ng isla. Matarik ang daan. Hindi naman masukal ang daan paakyat. Medyo madulas lang ang daan dahil umulan kagabi. Pagkatapos naming makita ang likod. Bumalik na kami. Naabutan namin si kuya Rex na namumutol ng mga vines. Mayroon siyang dalang gulok at palakol na para kang nasa pelikulang nasa patayan. Nakakatakot. Doon sa taas ng bundok ay may dalawang daan na pwede pagpilian kung san babalik sa harapan ng isla. Pinili namin yung daan na ang tawag ay Amihan. Matarik at madulas. Para kang nasa bangin. Mahaba ang daan pabalik. Nasa likuran siya, kasunod ako ni kuya Rex. Malayo ang agwat namin. Gusto ko rin sana magpatulong habang naglalakad pero may mga babae kasi kaming kasama kaya wag na lang. Umaambisyon. 

Pagkarating namin sa harapan ng isla ay saktong dumating ang bangka na magsusundo sa amin pabalik. Nakiusap pa kami sa bangka na maghintay muna kasi  mag-ssnorkel muna kami. Binanggit ko ulit. May extra akong damit na dala. Kagabi pa pala niya inaantay yung damit dahil hindi ko naman inaabot sa kanya. 

Kami ay lumangoy na sa dagat. Ang galing niya. Marunong siyang sumisid. Kaya niyang magpaikot-ikot sa ilalim ng dagat. Kaya niyang sumisid ng matagal. Nakakamangha siya. Kasabay namin ang ibang doktor na lumangoy sa kanto ng isla. Maganda ang ilalim ng dagat. Maraming corals. 

Pagkabalik namin ng pampang ay nagsimula na ako ng magalsabalutan ng mga gamit. Baka matagal na ang paghihintay ng bangka. Nag-uusap pala si kuya Rex at dra. Lysa na mag-stay. Magsstay din siya. Ako ay tinanong niya. Nagdadalawang isip pa ako pero dahil kasama naman siya. Sasama ako pabalik dito sa isla.













Hindi Ko Alam Ang Gagawain ko kapag Galit Ka Na

Gabi.

Maraming araw na ang lumipas. Maraming gabi na ang dumaan. 

Si Eman ay masaya. 

Si Eman ay maraming natutunan sa kanya. 

Si Eman ay namamahangha sa kakayanan niya. 

Gabi.

Sa gitna ng kwentuhan at gitna ng tawanan. 

Biglang nagbago ang hangin. 

Si Eman ay hindi mapakali. 

Si Eman ay natahimik.

Si Eman ay kinabahan. 

Nagalit ang kaibigan niya. May mga bagay na hindi nagustuhan ang kaibigan niya habang nagkekwentuhan sila. Nagbago ang kondisyon ng pangyayari. Pero hindi na iyon pag-uusapan. 

Drop it.

Huwag nang pag-usapan. Pwede naman kinabukasan. Huwag ngayong  gabi. 

Hindi ko alam ang gagawin ko kapag galit ka na.

Tuesday, May 18, 2021

He Called Me BEBE and He Explained Why

     Random night. Somehow we always text everyday. Pero nung last time na nagkachat kami. On the middle of conversation, nasabi nya na, "haha oo nga bebe".

    Nagulumihanan ako. I was puzzled. Hindi ko alam ang irereply ko. Dami ko nang naisip. Na wrong send ba siya? May iba sigurong ka chat. O marami kaming kachat. Hindi naman niya ako tinatawag ng ganyan. Nalito na siya sa pag-uusap namin. Feeling ko tuloy parang ginugulo ko na lang siya. Parang papansin na lang yung dating ko. Kahit nagpapapansin naman talaga ako sa kanya. 

    Hindi na ako nagreply. Hindi ko alam ang sasabihin ko.

    Kinabukasan. Nagmessage siya. Sabi niya, "ay tawa sa bebe, simba ko," lahat kasi ng kaibigan niya tawag niya bebe. Baka pati daw pati ang pari tawagin nyang bebe. 

    Hindi ko pa rin alam ang sasabihin ko.

Monday, May 17, 2021

My Five Days Quarantine

     Pagkatapos ng meeting namin, tinawagan na namin yung guard para masundo na ang aming team sa COVID ward. Hinatid kami sa Loyola College of Culion. Pagkarating namin sa LCC, hindi pa namin alam kung saang kwarto kami papasok. Sinubukan lang namin na pihitin yung pintuan at ito ay bukas, pagkapasok namin ay kusina na agad. May dalawang kwarto. Sinubukan namin buksan ang pinto sa gawin kanan pero ito ay nakalock. Ang kwarto namin ay sa kaliwa. May maliit na aircon doon at malaking banyo. Kami ay nasa laboratory room ng LCC. 

    Kung susumahin lahat ng araw  na magsstay kami sa LCC, nasa anim na araw. Unang gabi namin doon ay adjustment na naman. Labas ng mga gamit sa banyo, mga charger, mga pagkain. Ikot ikot sa paligid para maorient, so far okay naman, may tubig. 

    Anim na araw at limang gabi. 

    Napagusapan namin ni Mara yung tungkol sa pasyente namin na nagmental breakdown. Nagmessage kasi ang COVID ward na humingi siya ng pasenya at pasasalamat na rin dahil sa pag-alaga sa kanya. Pasenya kasi pakiramdam niya ang lahat ng pagod ay dama na niya at bilis ng mga pangyayari. Tinanong ko si Mara kung paano siya nakikipag-usap sa mga pasyente niya,  kasi ako kapag pasok ako, magtatanong lang kung ano nararamdaman, magbibigay ng gamot, kukuha ng vital signs at aalis na. Hindi ko hinahayaan magtagal sa pasyente kasi natatakot din naman ako mahawa. At ayun nga ang sabi niya, minsan umuupo pa siya sa tabi ng pasyente at huwag daw kakalimutan ang touch, paghawak,paghipo o pagtapik sa pasyente, nakakatulong. Baka nakalimutan ko na iyon kasi dahil sa pagmamadali na matapos ang lahat ng trabaho. Salamat sa pagpapaalala. Napag-usapan din namin si plus one, baka daw icouncil nya din. Sabi ko huwag niyang gawin iyon. Nabanggit nya na baka nalilito pa lang siya sa sexuality nya dahil bata pa siya, kasi okay naman siya na sumama sa akin. Nakwento ko na din na magkasama kami sa Coron for like everyday of that certain week. Nasabi ko nga na what will be the next, hanggang ganun na lang ba? nasa getting to know pa rin nga. Hay naku. Daming kwestyon sa isip na walang kalakasang loob na itanong kay plus one. Walang label. 

    Nakagawa na kami ng kwento sa aming lahat. Kami ay ang fours sisters without a wedding. Si Mara si Teddy, ako si Bobby, pinili ko daw yung pinakamaganda, si Bea, Bea Bunda. Si ate Fatima si Gabby at si ate Lalang si Alex. Napagkatuwaan din namin ang mga pangalan namin na dapat ay full name ang gagamitin lagi at hindi nickname. Mara Megan, Maria Fatima, Perla at Manuel III. All of the things para mairaos ang araw. Tumatawag din ako kay Mommy kasi start na naman ng lockdown nila at surge nila sa Coron. Tuwing hapon nanan ay nagpapapawis naman ako dahil ako ay lumaki na naman. 

     Panghuling araw ay na swab kami. Tinusok kami sa bibig at sa dalawang butas ng ilong. Naluha talaga ako. Para akong maiiyak. Salamat na lang talaga at kami ay negatibo. Nakauwi na rin sa mga kanya-kanyang tahanan. At ako naman ay hindi pa makakauwi ng Coron. 

Monday, May 10, 2021

How to be Unlikable

    At first, I like you so much. Sobrang saya ko na kapag nakakachat ka, Suntok sa buwan kapag magchachat ako at aasang magrereply ka. It felt like happiness is within reach kahit na magkalayo tayo ng lugar. Ikaw ang so much awaited reply of the year. Ikaw ang so much awaited mag update ka naman. Ikaw ang so much awaited na kamusta ka. Ikaw ang oh my gosh gusto ko sya.

    Pero ngayon napapaisip ako kung ano ba talaga? Ikaw lang naman talaga. Kaya lang, ako ba? baka hindi. Dahil wala akong alam sa iyo. Hindi naman ikaw ganoon ka open up. Ano bang gusto mo? Okay lang ba na tayo? Nalilito ako. Dapat nga clarify muna natin kung saan ba ako lulugar. Saan ba ako pupuwesto? Ano ba ako sayo? 

    Habang tumatagal, parang nawawala ang pagkagusto ko sayo. Parang nasasanay na lang ako na ganito na lang ang sitwasyon natin. Ano ba? Magtatanong ba ako sayo? Kaya lang natatakot naman ako na baka mawala. Baka hindi mapush. Hays. Nakaktakot.